นิ้วของหลินโม่สั่นเล็กน้อย แต่ภาพถ่ายบนหน้าจอโทรศัพท์ยังคงบาดตาจนเจ็บแปลบ
ในภาพถ่าย
ซูชิงหานสวมชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์ รอยยิ้มเปี่ยมสุข เธอในเลนส์กล้องของช่างภาพงดงามราวกับดอกไม้ที่ผลิบานในฤดูใบไม้ผลิ
สดใสเจิดจ้า ทว่าก็เจือความเขินอายอยู่เล็กน้อย
เธอเอียงศีรษะนิดๆ คนที่ยืนชิดอยู่ข้างกายคือใบหน้าที่หลินโม่คุ้นเคยดี—อู่เต๋อ!
หลินโม่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาจับจ้องหน้าจอเขม็ง
มือของเว่ยเจอกำแน่นเป็นหมัด หลินโม่แทบจะได้ยินเสียงเขากัดฟันกรอด
“หลิน นายพูดอะไรสักคำสิ ทำไมสองคนนั้นถึงไปถ่ายรูปแต่งงานด้วยกันได้?”
พูดถึงตรงนี้ เว่ยเจอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนขึ้นเสียงอีกครั้ง
“ไร้ยางอายเกินไปแล้ว ดูบนสูทนั่นสิ มีคำว่า love ปักอยู่ด้วยไม่ใช่เหรอ?”
รอยยิ้มของหลินโม่เจือความขมขื่นขึ้นมาเล็กน้อย
ตัวอักษรที่ปักอยู่บนสูทนั่นจะเป็นคำว่า love ได้ยังไง นั่นคือตัวย่อชื่อของเขาต่างหาก!
นั่นก็หมายความว่า
สูทที่อู่เต๋อสวมอยู่ตอนนี้เป็นชุดสั่งตัดของเขา
แม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่พอได้เห็นภาพเหล่านี้กับตา หลินโม่ก็ยังรู้สึกขมขื่นอยู่ดี
ผู้หญิงที่เขาทะนุถนอมมาหลายปี คู่หมั้นที่เขาเฝ้าตามจีบจนได้มาอย่างยากลำบาก
กลับไปถ่ายรูปแต่งงานกับแฟนเก่าเสียอย่างนั้น!
ภาพถ่ายเป็นเสี่ยวจางส่งมาให้ ไม่มีทางเป็นของปลอมแน่นอน
เพียงแต่
เพราะชุดแต่งงานเป็นชุดสั่งตัด
เสื้อผ้าชุดนี้ไม่พอดีตัวอู่เต๋ออย่างเห็นได้ชัด
ชุดที่ใหญ่เกินไปหนึ่งไซซ์ไม่ได้ทำให้อู่เต๋อดูหรูหราขึ้นเลย กลับยิ่งดูไม่เข้าท่า
แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความสุขของทั้งสองคนลดน้อยลง