สีหน้าของซูชิงหานแข็งค้างทันที ทั้งตัวชะงักยืนอึ้งอยู่กับที่
หลินโม่ที่อยู่ตรงหน้า มีแววตาเย็นชาอย่างน่ากลัว
ความเย็นยะเยือกนั้นทำให้เธอรู้สึกว่าแผ่นหลังเย็นวาบขึ้นมา
แต่ในวินาทีถัดมา
ซูชิงหานก็ถูกท่าทีของหลินโม่ทำให้โกรธ
ทั้งที่หลินโม่เป็นฝ่ายทำผิด เขามีสิทธิ์อะไรถึงทำตัวตามใจไม่เกรงใจใครแบบนี้!
“หลินโม่!”
ซูชิงหานขึ้นเสียง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธที่กดไว้ไม่อยู่
“นายพูดมาให้ชัด เหตุผลอะไรถึงทำแบบนี้ วันนี้ถ้าไม่อธิบายให้เข้าใจ ฉันจะ……”
“ถ้าอธิบายไม่ชัดแล้วจะทำไม?”
คำถามย้อนกลับของหลินโม่เพียงประโยคเดียว ทำให้ซูชิงหานพูดไม่ออกทันที
ในเวลาเดียวกัน
เมื่อมองหลินโม่ที่อยู่ตรงหน้า จู่ ๆ ซูชิงหานก็รู้สึกว่าเขาช่างแปลกหน้าจนเหลือเชื่อ
ถึงตอนนี้เธอถึงเพิ่งรู้ตัวว่า ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ หลินโม่ดูเหมือนจะไม่เคยเห็นเธออยู่ในสายตาเลย
เมื่อก่อนหลินโม่คอยสังเกตสีหน้าเธออยู่ทุกเมื่อ ไม่ว่าเวลาไหนก็เชื่อฟังเธอทุกอย่าง
แต่วันนี้
หลินโม่ “ขัดใจ” เธอไม่รู้กี่ครั้งแล้ว!
เริ่มจากพูดจาเย็นชาต่อหน้าซวี่หลี่หลี่
ตอนนี้
ในห้องที่มีแค่พวกเขาสองคน หลินโม่ก็ยังทำแบบเดิม
นี่มันเรื่องอะไรกัน?
ถ้าเป็นเมื่อก่อน
หลินโม่คงเริ่มขอโทษเธออย่างระมัดระวัง และหาสารพัดวิธีมาทำให้เธออารมณ์ดีแล้ว
แต่หลินโม่ที่อยู่ตรงหน้าไม่ได้ก้มหัวง้อ ไม่ได้สำนึกผิด และไม่ได้รับปากว่าจะไม่ทำอีก
ตรงกันข้าม
แววตาเย็นชาของหลินโม่กลับดูราวกับว่าเป็นเธอต่างหากที่ทำผิด!