“นี่คือผังที่นั่งในงานแต่ง พร้อมรายชื่อแขกครับ”
“ก่อนหน้านี้จัดที่นั่งทุกตำแหน่งเรียบร้อยแล้ว แต่เมื่อวานคุณหนูซูให้คนส่งผังฉบับใหม่มาอีกชุดครับ”
“เชิญตรวจดูไหมครับ”
หลินโม่พยักหน้า “ได้”
กระดาษ A4 ถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน ส่วนบนคือผังที่นั่ง ซึ่งหลินโม่คุ้นเคยดี
แต่เมื่อสายตากวาดผ่านส่วนล่าง
แววเย็นเยียบพลันฉายวาบขึ้นในดวงตาของเขา
รายชื่อแขกไม่ได้เพิ่มขึ้น มีเพียงตำแหน่งที่นั่งที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย
ที่นั่งของเว่ยเจอถูกสลับแล้ว
จากตำแหน่งดีเยี่ยมในตอนแรก ถูกย้ายไปอยู่มุมไม่น่าสนใจแถวหลังสุด
ส่วนตำแหน่งเดิมของเว่ยเจอ กลับมีชื่อสองคำเขียนไว้อย่างเด่นชัดว่า “อู่เต๋อ”
เห็นได้ชัดว่า
ซูชิงหานส่งผังที่นั่งฉบับนี้มาเป็นพิเศษเพื่ออู่เต๋อ
มุมปากหลินโม่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา
งานแต่งครั้งนี้ใช้เงินไปหลายสิบล้าน
แขกเหรื่อที่มาร่วมงาน นอกจากเว่ยเจอแล้ว ล้วนเป็นคนทางฝั่งตระกูลซูทั้งนั้น
ด้วยเหตุนี้
เขาจึงเคยย้ำกับซูชิงหานเป็นพิเศษ
เขาไม่มีพ่อแม่ เติบโตมาในสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าตั้งแต่เล็ก เพื่อนเพียงคนเดียวของเขาก็คือเว่ยเจอ
สำหรับเขาแล้ว เว่ยเจอเหมือนคนในครอบครัวมากกว่าเพื่อน
ที่นั่งสำคัญแถวหน้าต้องเว้นไว้ให้เว่ยเจอหนึ่งที่
แต่แล้ว
ซูชิงหานกลับแอบเปลี่ยนผังที่นั่งโดยไม่ขออนุญาตเขา
หลินโม่จ้องผังอยู่สองสามวินาที ก่อนยกมือขึ้น
“แควก!”
กระดาษถูกฉีกออกเป็นสองส่วนจากตรงกลาง
หลินโม่ขยำส่วนล่างเป็นก้อนแล้วโยนลงถังขยะทันที
“ใช้ผังที่นั่งฉบับเดิม”
“แต่คุณหลินครับ ทำแบบนี้ คุณหนูซูจะเห็นด้วยหรือครับ”