มือของซูชิงหานสั่นเล็กน้อย
บทสนทนาของคนกลุ่มนั้นเมื่อครู่ เธอได้ยินครบทุกคำ
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เมื่อได้ยินใครเยาะเย้ยหลินโม่แบบนี้ ซูชิงหานคงเดินเข้าไปโต้แย้งแน่นอน
แต่ครั้งนี้ เธอกลับไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะเปิดปาก
บางทีทุกคนคงรู้กันหมดแล้วว่าหลินโม่ลอกผลงานวิจัยของอู่เต๋อ ถึงได้กล้าเยาะเย้ยถากถางเขาในสถานการณ์แบบนี้
ซูชิงหานเม้มริมฝีปากแน่น คิ้วขมวดเข้าหากัน
“นาน ๆ ทีทุกคนจะมาพร้อมหน้ากัน รีบเข้าไปในงานกันเถอะ”
“อ้าว ชิงหาน เธอมาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่ วันนี้สวยจัง เดี๋ยวอย่าลืมถ่ายรูปกับพวกเรานะ!”
เมื่อเห็นสีหน้าของซูชิงหานไม่ค่อยดี บางคนก็รีบเปลี่ยนเรื่องเพื่อคลี่คลายบรรยากาศ
ซูชิงหานเพียงยิ้มบาง ๆ ก่อนจะหยุดสายตาไว้ที่ใบหน้าของอู่เต๋อ
“เซียวหาน วันนี้เธอสวยจน...สะกดทุกสายตาเลย”
อู่เต๋อมีสีหน้าจริงใจ ไม่ได้เผยความเสียดายในใจออกมา
ซูชิงหานก้มหน้าลงอย่างเขินอาย “ขอบคุณที่ชม”
“ไม่ได้ชม แต่พูดจากใจจริง เซียวหาน พอผ่านวันนี้ไป เธอก็จะได้เป็นคุณนายหลินอย่างแท้จริงแล้ว ยินดีด้วยนะ”
เขาเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
น้ำเสียงของอู่เต๋อแฝงความผิดหวังอยู่เล็กน้อย
คนรอบข้างล้วนฟังออก แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคงรักษารอยยิ้มจอมปลอมไว้บนใบหน้า
หัวใจของซูชิงหานพลันบีบรัด
คุณนายหลินหรือ?
ใบหน้าของหลินโม่ผุดขึ้นมาในหัว แทบจะเป็นสัญชาตญาณที่ทำให้เธอนึกถึงเรื่องผลงานวิจัยขึ้นมาอีกครั้ง
หลินโม่ได้ทั้งชื่อเสียงและผลประโยชน์จากผลงานวิจัยของอู่เต๋อ ตอนนี้ยังจะแต่งงานกับเธออีก ในใจอู่เต๋อคงรู้สึกแย่มากสินะ?