ซูชิงหานใจผวา
ภายในห้องเงียบสนิท ไม่มีเสียงตอบรับจากหลินโม่
“ฉันเข้าไปนะ!”
เธอผลักประตูเข้าไปอย่างตื่นตระหนก แล้วชะงักงันไปทันที
ภายในห้องเงียบเชียบ ไม่มีเงาของหลินโม่อยู่เลย
บนเตียง ผ้าห่มถูกพับเป็นสี่เหลี่ยมอย่างเรียบร้อย
หน้าต่างเปิดอ้าอยู่เหมือนทุกวัน
สายลมพัดเข้ามา ม่านผ้าสีขาวปลิวไหวเบา ๆ
ราวกับความคิดอันยุ่งเหยิงของซูชิงหาน
“ไปไหนแล้ว ทำไมถึงออกไปโดยไม่บอกกันสักคำ!”
น้ำเสียงร้อนใจของซูชิงหานเจือความขุ่นเคืองอยู่เล็กน้อย
วินาทีต่อมา
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอย่างเร่งร้อน
เธอกดรับสายอย่างลนลาน ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะพูด ซูชิงหานก็ถามขึ้นก่อนแล้ว
“หลินโม่ นายไปไหน ทำไมถึงไม่...”
“เซียวหาน เกิดอะไรขึ้น?”
เมื่อได้ยินเสียงจากปลายสาย ซูชิงหานก็ฉงนใจ เธอยกโทรศัพท์ขึ้นดูอีกครั้ง
บนหน้าจอแสดงชื่อผู้โทรไว้อย่างชัดเจนว่า “แม่”
เมื่อครู่ตอนร้อนใจ เธอกลับอ่านคำว่า “แม่” เป็น “สามี” ไปได้
อารมณ์ของเธอดิ่งลงไปกว่าครึ่งทันที
“แม่เองเหรอคะ มีอะไรหรือเปล่า?”
“แกบอกแม่มาก่อน หลินโม่เป็นอะไรไป? เมื่อกี้แม่ได้ยินน้ำเสียงแกไม่ปกติ พวกแกทะเลาะกันหรือเปล่า?”
“เปล่าค่ะ แม่มีอะไรหรือเปล่าคะ?”
ซูชิงหานพยายามควบคุมอารมณ์ และแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เสียงจากปลายสายจึงผ่อนคลายลงในที่สุด
“ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว พรุ่งนี้ก็จะจัดงานแต่งแล้ว แกเก็บข้าวของแล้วกลับมาที่บ้านเก่าเดี๋ยวนี้เลย วันนี้อย่าไปเจอหลินโม่อีก”
ซูชิงหานชะงัก คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน