หลินโม่ไม่แม้แต่จะหันกลับมา ซูชิงหานแทบยืนไม่อยู่
ท่ามกลางความสับสน
เธอรีบก้าวตามไปสองสามก้าว ก่อนจะขวางหน้าหลินโม่ไว้
“เรื่องที่ร้านชุดแต่งงานเป็นอุบัติเหตุ ฉันยอมรับ เมื่อกี้ตอนเดินออกมา ฉันทำท่าทีไม่ดีกับคุณ แต่ฉันมีเหตุผลนะ”
เมื่อเทียบกับเมื่อครู่
น้ำเสียงของซูชิงหานอ่อนลงมาก
แต่หลินโม่ที่อยู่ตรงหน้ากลับไม่แม้แต่จะเปิดเปลือกตาขึ้นมอง
เมื่อมองผู้หญิงตรงหน้า หลินโม่กลับรู้สึกแปลกหน้าขึ้นมาเป็นครั้งแรก
หลังจากตกน้ำ ภาพในหัวกับรูปถ่ายในโทรศัพท์ผุดซ้อนทับกัน
จนเขาไม่มีอารมณ์จะฟังคำอธิบายใด ๆ อีก
ที่ผ่านมา หากมีเรื่องสงสัยจริง ๆ เขาจะคอยซักถามเหตุผลจากซูชิงหาน
แต่ตอนนี้
หลินโม่แค่อยากไปจากที่นี่
“ต่อหน้าความจริงที่เกิดขึ้นแล้ว เหตุผลไม่สำคัญหรอก”
ท่าทีเฉยชาของหลินโม่ทำให้ซูชิงหานตกตะลึงอีกครั้ง
“ปัง!”
กระทั่งได้ยินเสียงประตูปิด ซูชิงหานถึงเพิ่งรู้ตัวว่าหลินโม่จากไปแล้ว
ในห้องรับแขกอันกว้างใหญ่ เหลือเพียงซูชิงหานคนเดียว
คำพูดของหลินโม่ทำให้ความคิดของเธอสับสนวุ่นวาย
พอคิดว่างานแต่งที่กำลังจะมาถึงอาจเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น ปลายนิ้วของซูชิงหานก็เริ่มเย็นเฉียบ
“กึก—”
“กึก—”
ระหว่างเดินขึ้นบันได
ฝีเท้าของเธอหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ
ราวกับเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายในร่างกายถูกสูบออกไปจนหมด
เรื่องงานแต่ง เธอมั่นใจมาตลอด
แต่วันนี้ ซูชิงหานกลับรู้สึกถึงความรู้สึกที่ควบคุมอะไรไม่ได้อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“ติ๊ด ๆ ๆ—”
เสียงโทรศัพท์ดังถี่ ๆ มาจากห้องนอน ซูชิงหานถึงได้สติ แล้วรีบเร่งฝีเท้า