ตอนหันหลังเดินจากไป อารมณ์ของอู่เต๋อยังคงกระวนกระวายไม่หาย
เมื่อนึกถึงความเป็นไปได้ที่งานแต่งอาจเกิดเรื่องไม่คาดฝัน อู่เต๋อก็รู้สึกหวาดกลัวเป็นครั้งแรก
ถ้างานแต่งพัง ความสัมพันธ์ระหว่างหลินโม่กับซูชิงหานก็จะขาดสะบั้น สิ่งที่เขาต้องจ่ายในตอนนั้นคงไม่ใช่แค่การถูกลงโทษ แต่เป็น...ชีวิตของเขา
อู่เต๋อขมวดคิ้วแน่น
สีหน้าเต็มไปด้วยความลังเลใจ
ตอนนั้นเขาไม่ควรให้ซูชิงหานมีความหวังมากเกินไป แต่ถ้าไม่สร้างความสัมพันธ์กับเธอ แผนการขั้นต่อไปจะดำเนินไปได้อย่างไร?
ต้องทำให้เธอแต่งงานกับหลินโม่อย่างราบรื่น ขณะเดียวกันก็ต้องไม่ปล่อยให้เธอลืมเขา จุดสมดุลนี้ช่างยากจะควบคุมจริง ๆ!
โชคดีที่ตอนออกมาเมื่อครู่ อารมณ์ของซูชิงหานสงบลงมากแล้ว
ขอให้งานแต่งครั้งนี้ดำเนินไปอย่างราบรื่นเถอะ
อู่เต๋อเดินไปพลางคิดไปพลาง สายตากวาดมองไปรอบ ๆ
“แถวหนึ่ง หมายเลขแปด”
อู่เต๋อนับที่นั่งจากซ้ายไปขวาอยู่สองสามตัว ในที่สุดก็เจอที่นั่งของตัวเอง
แต่พอเดินเข้าไปใกล้ ยังไม่ทันได้นั่งลง
ก็มีคนชิงนั่งลงบนที่นั่งนั้นก่อนอย่างมั่นคง
“เกิดอะไรขึ้น?”
“คุณผู้ชาย คุณคือ...”
“เป็นคุณเองเหรอ? ทำไมคุณถึงมานั่งตรงนี้!”
แม้จะสงสัย แต่อู่เต๋อก็ยังเอ่ยถามอย่างสุภาพ
ใครจะรู้ว่าพูดไปได้แค่ครึ่งเดียว พอเห็นใบหน้าที่หันมา สีหน้าของอู่เต๋อก็เปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันที!
คนคนนี้คือ...เว่ยเจอ
เป็นพวกบ้านนอกที่ออกมาจากสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าในชนบทแห่งเดียวกับหลินโม่!