หลังจากเสิ่นเค่อจากไปไม่นาน หลินหร่านก็จากไปเช่นกัน
ชั้นสองเหลือเพียงฉินเซวียนและลั่วชิงฮวน
ลั่วชิงฮวนพาฉินเซวียนเข้าไปในห้องทำงานของเธอ พร้อมกับพูดระหว่างทางว่า "พวกเธอเป็นแบบนี้แหละ ช่างพูด หวังว่าคงไม่ทำให้คุณตกใจนะ"
ฉินเซวียนส่ายหัว "ไม่เป็นไร ดีมาก"
ห้องทำงานของลั่วชิงฮวนไม่ใหญ่ แต่จัดวางได้น่าอยู่
โต๊ะทำงานกว้างวางอยู่ที่มุมห้อง บนโต๊ะมีคอมพิวเตอร์และกองแบบพิมพ์หลายกอง
ตรงข้ามโต๊ะทำงานเป็นโซฟาสีน้ำเงินเข้มกับโต๊ะกาแฟที่เข้าชุดกัน
ลั่วชิงฮวนชี้ไปที่โซฟา "คุณนั่งก่อนได้เลย ฉันขอแก้แบบก่อน แล้วสิบนาฬิกามีประชุมกลุ่ม ถ้าอยากไปก็ไปด้วยกันได้"
ฉินเซวียนนั่งลงบนโซฟา "สะดวกหรือ?"
ลั่วชิงฮวนเปิดคอมพิวเตอร์แล้ว สายตาจับจ้องที่หน้าจอ "ไม่มีอะไรไม่สะดวก แค่ทุกคนนั่งคุยกันเรื่องความคืบหน้าโปรเจกต์ที่ทำอยู่"
ฉินเซวียนไม่ได้ปฏิเสธอีก
เขาเข้ามาเพื่อสัมผัสประสบการณ์การทำงานหนึ่งวันของลั่วชิงฮวนอยู่แล้ว การเข้าร่วมประชุมก็อยู่ในขอบเขตนั้นด้วย
ฉินเซวียนหยิบโทรศัพท์ออกมาเล่น
ลั่วชิงฮวนใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงจัดการงานที่ค้างอยู่ เสร็จแล้วก็เงยหน้าขึ้นมาเห็นฉินเซวียนมองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่รู้ว่ามองอะไรอยู่
เธอเอ่ยถาม "เป็นไงบ้าง รู้สึกเบื่อไหม?"
ฉินเซวียนได้ยินดังนั้นก็หันกลับมา ตอบ "ก็โอเค"
ทั้งคู่คุยกันได้ไม่กี่ประโยค โทรศัพท์ของฉินเซวียนก็ดังขึ้น