ชีวิตในบ้านพักวันที่แปด วันจันทร์ อากาศแจ่มใส
คนมีเรื่องดี ๆ ย่อมมีจิตใจเบิกบาน
ฉินเซวียนลงไปวิ่งตอนเช้าและทานอาหารเช้าเหมือนเคย แต่สภาพจิตใจดีกว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด
ตอนแปดโมง ฉินเซวียนและลั่วชิงฮวนนั่งอยู่ในรถของฉินเซวียน มุ่งหน้าไปยังบริษัทของลั่วชิงฮวน
วันนี้ลั่วชิงฮวนใส่กระโปรงซึ่งเป็นเรื่องที่หายาก กระโปรงยาวสีเหลืองอ่อน ทับด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาว ผมสยายลงบนบ่า
หลายวันมานี้ ฉินเซวียนสังเกตเห็นแล้วว่า ลั่วชิงฮวนไม่ค่อยชอบมัดผมในเวลาปกติ
ฉินเซวียนปรับช่องแอร์ฝั่งผู้โดยสารให้เบี่ยงไปเล็กน้อย เพื่อไม่ให้ลมหนาวพัดใส่ลั่วชิงฮวนโดยตรง
ลั่วชิงฮวนนั่งอยู่ฝั่งผู้โดยสาร ตลอดทางก็เล่นโทรศัพท์ และพูดคุยกับฉินเซวียนเป็นครั้งคราว
ตอนติดไฟแดง ฉินเซวียนถามว่า “วันนี้มีอะไรให้ฉันทำบ้าง?”
ลั่วชิงฮวนหยุดมือที่กำลังพิมพ์ “ไม่มีภารกิจพิเศษอะไร วันนี้เธอเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของฉัน”
“ผู้ช่วยส่วนตัวได้เงินเดือนไหม?”
“ได้”
“เท่าไหร่?”
“แล้วแต่ผลงาน”
ไฟเขียวติด ฉินเซวียนเหยียบคันเร่งแล้วถามต่อ “ถ้าทำดีมีโบนัสไหม?”
“ทำงานให้ครบวันก่อนค่อยว่ากัน”
“แล้วเจ้านาย เลี้ยงข้าวเที่ยงไหม?”
“เลี้ยง”
[ผู้ช่วยส่วนตัว? นี่มันอีกชื่อเรียกของแฟนหนุ่มชัด ๆ ลั่วชิงฮวนเธอนี่นิยามตำแหน่งเองเก่งมาก]
[พี่เทพครัวขึ้นรถก็ปรับช่องแอร์ให้ สมัครงานยังไม่ทันเป็นทางการก็เริ่มห่วงความสุขสบายของเจ้านายแล้ว แบบนี้ได้เลื่อนขั้นแน่นอน]
[แสงแดดส่องลงบนกระโปรงของลั่วชิงฮวน ฉินเซวียนต้องแอบมองอีกแน่นอน เขาคิดว่าไม่มีใครเห็น แต่ไม่รู้ว่าพวกเราเหล่านักสืบความรักมีกล้องจุลทรรศน์]