การประชุมกินเวลานานกว่าหนึ่งชั่วโมง พอจบลงก็ถึงเวลาเลิกงานกลางวันพอดี
เสี่ยวหลินออกไปเป็นคนสุดท้ายและปิดประตูให้
เหลือเพียงฉินเซวียนและลั่วชิงฮวนสองคนในห้องประชุม
ลั่วชิงฮวนยืนขึ้น เหยียดแขนทั้งสองข้างขึ้นเหนือศีรษะแล้วยืดเส้นยืดสายอย่างเกียจคร้าน
เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เธอสวมอยู่ในวันนั้นถูกดึงขึ้นเล็กน้อยตามการเคลื่อนไหวเผยให้เห็นช่วงเอวบาง ๆ ที่มีกระโปรงสีเหลืองอ่อนอยู่ด้านใน
เธอขยับคอเล็กน้อย แล้วหันไปถามฉินเซวียนว่า "มองมาทั้งเช้าแล้ว รู้สึกยังไงบ้าง?"
ฉินเซวียนเลื่อนสายตาจากมือที่เธอวางลงมาที่ใบหน้าของเธอ: "ก็ดี"
ลั่วชิงฮวนย้อนถาม: "ดีตรงไหน?"
"ประทับใจในท่าทีมืออาชีพที่คุณลั่วแสดงออกมา"
"ไม่เอาหน่า เมื่อก่อนไม่เห็นรู้ว่าปากคุณเก่งขนาดนี้"
"ฉันพูดจริงนะ ท่าทางตอนทำงานของคุณกับปกติมันไม่เหมือนกัน"
ลั่วชิงฮวนหยุดการเคลื่อนไหวของมือ แล้วเอียงคอมองเขาเล็กน้อย: "ต่างกันยังไง?"
"ตั้งใจกว่า เข้มงวดกว่า มั่นใจกว่า"
ลั่วชิงฮวนฟังจบก็เก็บรอยยิ้มที่มุมปาก แต่ปากยังไม่ยอมอ่อน: "ก็ได้ ฉันถือว่าคุณชมฉันแล้วกัน"
[ฉันรู้อยู่แล้ว คู่หูฮวนซีฉินของเราน่ารักที่สุด!]
[เมื่อก่อนฉินเซวียนพูดน้อย ตอนนี้ทำไมพูดเก่งขนาดนี้?]
[เพราะเมื่อก่อนเป็นช่วงสังเกตการณ์ ตอนนี้เป็นช่วงอวดตัว เข้าใจไหม?]
[เสี่ยวหลิน: ฉันปิดประตูเร็วกว่าปกติ 0.5 วินาที นี่เรียกว่าอะไร? เรียกว่ามืออาชีพ!]
[ฉันเป็นนักฟิน ดูสองคนนี้เป็นหัวข้อวิจัยหลักในช่วงต่อไปของฉัน]