ใบหน้าด้านข้างของฉินเซวียนกับลั่วชิงฮวนเกือบจะชิดติดกัน มุมปากของหลินหร่านยกขึ้นจนแทบจะกดลงไม่ได้แล้ว
ผมเส้นหนึ่งที่ลั่วชิงฮวนเกบไว้หลังหูทางซ้ายหลุดออกมาโดยไม่รู้ตัวเมื่อไหร่ มันร่วงลงมาปลายผมพอดีแตะกับหน้ากระดาษเมนู
ลั่วชิงฮวนถือโทรศัพท์มือถือด้วยมือซ้าย ไม่สะดวกที่จะปัดผม
เธอกำลังจะวางโทรศัพท์ลงเพื่อจะได้ว่างมือ แต่ฉินเซวียนกลับทำได้เร็วกว่าเธอ
ฉินเซวียนไม่ได้พูดอะไร แค่ยกมือขึ้น ปลายนิ้วหยิบเส้นผมเส้นนั้นแล้วเกบกลับไปไว้หลังหูของลั่วชิงฮวน
ท่าทางเบามาก
แต่ก็บังเอิญว่า ในจังหวะนั้นเอง ลั่วชิงฮวนอยากจะขยับให้เข้ากับท่าทางของฉินเซวียน เลยเอียงศีรษะเล็กน้อย
นิ้วของฉินเซวียนยังไม่ทันจะหดกลับ พอดีไปติดอยู่ระหว่างหูกับเส้นผมของลั่วชิงฮวน ปลายนิ้วไปโดนใบหูของเธอ
ตัวลั่วชิงฮวนเองก็ไม่คิดว่าจะบังเอิญขนาดนี้
วินาทีถัดมา ขอบใบหูของลั่วชิงฮวนก็แดงระเรื่อขึ้นมาให้เห็นได้ชัด
ฉินเซวียนก็ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้เหมือนกัน
นิ้วของเขาแข็งค้างอยู่ตรงนั้น ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงรูปทรงของใบหูเธอและอุณหภูมิที่เพิ่มสูงขึ้น
ทั้งคู่ยังไม่ทันได้ขยับ
"แคล๊ก"
เสียงชัตเตอร์อันกังวานดังมาจากฝั่งตรงข้าม ในห้องส่วนตัวที่ปิดมิดชิดแบบนี้ เสียงนี้จึงชัดเจนเป็นพิเศษ
ทั้งคู่เงยหน้าขึ้นพร้อมกัน มองไปตามต้นเสียง
หลินหร่านกำลังวุ่นวายหาปุ่มปิดเสียงบนโทรศัพท์ มือถือยังสว่างอยู่
เธอเห็นสายตาของทั้งคู่จ้องมาที่ตัวเอง ก็รู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี กวาดสายตามองตาสองคู่ตรงข้าม