หลังกินข้าวเสร็จ ลั่วชิงฮวนและฉินเซวียนก็ออกไปก่อน
ช่วงบ่ายวันนี้ลั่วชิงฮวนยังต้องพาฉินเซวียนไปพบลูกค้าคู่หนึ่ง ซึ่งก็คือคู่สามีภรรยาหนุ่มสาวที่พูดถึงตอนที่ทำภารกิจครั้งที่แล้ว
แบบบ้านแต่งงานของพวกเขาได้เดินหน้าไปถึงขั้นตอนสุดท้ายแล้ว วันนี้นัดหมายกันเพื่อพูดคุยรายละเอียดหน้างาน
ในห้องส่วนตัวเหลือเพียงเสิ่นเค่อและหลินหร่านสองคน
เสิ่นเค่อหันสายตาจากประตูกลับมา พูดกับหลินหร่านที่กำลังกดโทรศัพท์อยู่ว่า "เป็นไงบ้าง?"
หลินหร่านไม่แม้แต่จะเงยหน้า ตอบกลับมาสี่คำ: "เข้ากันมากเป็นพิเศษ"
"ใช่แล้ว ทั้งนิสัยดี ครอบครัวดี หน้าตาก็ดี ดีต่อชิงฮวนด้วย ชิงฮวนก็ชอบเขา เข้ากันได้ดีจริงๆ"
หลินหร่านได้ยินแบบนั้น ก็วางโทรศัพท์ลงกับโต๊ะในที่สุด: "ครั้งนี้เราไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องแต่งงานของหล่อนอีกแล้ว เตรียมซองแดงได้เลย"
เสิ่นเค่อได้ยินก็พยักหน้า น้ำเสียงแฝงความซาบซึ้งใจเล็กน้อย: "ชิงฮวนไม่เคยมีความรัก ฉินเซวียนก็บอกในสัมภาษณ์ว่าตัวเองไม่เคยมีความรัก คนสองคนที่ไม่เคยมีความรักมาอยู่ด้วยกัน กลับเหมือนคบหากันมานานแล้ว น่าเหลือเชื่อจริงๆ"
"จะเหลือเชื่ออะไร? สองคนนี้ตอนดื่มน้ำเม่าถังคงลืมไม่หมดสินะ"
"สมองแกคิดอะไรอยู่เนี่ย?"
"เป็นไรไป? ฉันว่าฉันพูดมีเหตุผลนะ"
เสิ่นเค่อยิ้มส่ายหน้า ไม่ได้ต่อปากต่อคำกับเธออีก
เธอลุกขึ้น หยิบถุงขนมที่ฉินเซวียนซื้อไว้บนโต๊ะ ตามหลินหร่านออกจากห้องส่วนตัวไป