ฉินเซวียนและลั่วชิงฮวนจะไปกินขาหมูพะโล้ ก็คงไม่กลับไปกินข้าวที่บ้านพักแน่นอน
ตามกฎของบ้านพัก คนที่ไม่กลับมากินข้าวต้องบอกล่วงหน้าในกลุ่ม เพื่อให้คนที่ทำอาหารในวันนั้นได้รู้จำนวนคน
ข้อความล่าสุดในกลุ่มวีแชทของบ้านพักคือเจียงเฉินส่งมา: “เย็นนี้มีธุระ ไม่กลับไปกินข้าว”
ลั่วชิงฮวนนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ เปิดแชทกลุ่ม พิมพ์ข้อความลงในช่องพิมพ์: “เย็นนี้มีธุระ ไม่กลับไป”
หลังจากส่งข้อความ เธอก็วางโทรศัพท์คว่ำลงบนเข่า แล้วหันไปมองฉินเซวียน: “นายจะบอกในกลุ่มด้วยไหม?”
ฉินเซวียนจ้องมองถนนข้างหน้า: “เมื่อกี้เธอส่งข้อความ ไม่ได้บอกหรือว่าอยู่กับฉัน?”
“ไม่ได้บอก”
ฉินเซวียนไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม มือหนึ่งจับพวงมาลัย อีกมือหนึ่งหยิบโทรศัพท์จากแท่นวางส่งให้เธอ: “งั้นเธอช่วยบอกในกลุ่มให้หน่อย รหัสคือ 990913”
ลั่วชิงฮวนรับโทรศัพท์มา ก้มหน้าพิมพ์รหัส ปลดล็อกแล้วถามออกไปโดยไม่คิด: “รหัสนี้เป็นวันเกิดนายเหรอ?”
“อือ”
ลั่วชิงฮวนเงยหน้าขึ้น มองไปที่ฉินเซวียนแวบหนึ่ง “นายเป็นราศีกันย์เหรอ?”
ฉินเซวียนหันขวับ: “เป็นอะไร? มีปัญหางั้นเหรอ?”
“เปล่า ราศีกันย์……ก็ดีนี่นา”
ลั่วชิงฮวนกดลงบนโทรศัพท์ของฉินเซวียน ไม่พูดอะไรเกินจำเป็น แค่ใช้บัญชีของฉินเซวียนส่งข้อความในกลุ่มว่า “+1” แล้วก็วางโทรศัพท์กลับที่แท่นวาง