ฉินเซวียนได้ยินคำพูดนี้ หัวสมองมึนงงไปชั่วขณะ
คำถามนี้มาโดยไม่มีปี่มีกลอง
แม้จะไม่รู้ว่าลั่วชิงฮวนหมายความว่าอะไร แต่ฉินเซวียนก็ยังตอบอย่างซื่อสัตย์ว่า "ก็พอใช้ได้นะ"
ลั่วชิงฮวนพูดต่อ "มีพนักงานที่ทำงานด้วยกันมาหลายปี ลูกของเขาใกล้จะครบร้อยวันแล้ว ฉันคิดว่าส่งเงินดูจะเชยไปหน่อย เลยอยากจะซื้อของที่เด็กใช้ได้จริง ฉันก็ไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้เท่าไหร่ เลยคิดว่าจะให้เธอช่วยฉันให้คำแนะนำหน่อย"
พูดจบ ลั่วชิงฮวนรู้สึกตัวเองผิดอย่างบอกไม่ถูก
ตอนแรก ลั่วชิงฮวนตั้งใจจะชวนหลินหร่านไปด้วยกัน โทรศัพท์เกือบจะกดออกแล้ว จู่ๆ ก็นึกถึงฉินเซวียนขึ้นมา
ความคิดนี้ผุดขึ้นมาแล้วก็ควบคุมไม่ได้ ลั่วชิงฮวนเลยวางหลินหร่านไว้ก่อน แล้วส่งข้อความหาฉินเซวียน
ตอนส่งข้อความ ลั่วชิงฮวนยังหาเหตุผลให้ตัวเองในใจว่า "หลินหร่านก็ไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้เหมือนกัน ถ้าชวนฉินเซวียนไปด้วย หลังจากซื้อของเสร็จจะได้ช่วยถือกลับบ้านพักสะดวกกว่า"
ฉินเซวียนกินบะหมี่คำสุดท้ายหมด แล้วตอบว่า "ได้ ไม่มีปัญหา"
ลั่วชิงฮวนได้ยินฉินเซวียนตอบแบบนั้น ในใจก็ไม่ได้คิดอะไร เธอไม่เคยหวังว่าผู้ชายอย่างฉินเซวียนจะเข้าใจเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว
แต่เธอก็ยังถามเพิ่มอีกประโยคหนึ่ง "ฉันคงไม่รบกวนแผนการช่วงบ่ายของเธอใช่ไหม?"
ฉินเซวียนเช็ดปาก แล้วพูดว่า "เดิมทีตั้งใจจะไปตลาดไม้ แต่เรื่องนั้นไม่รีบ ไปทำธุระของเธอให้เสร็จก่อนแล้วค่อยว่ากัน"