ชายที่นั่งโต๊ะเดียวกันที่มีผมย้อมสีน้ำตาลอ่อนใช้ตะเกียบตีขอบแก้ว น้ำเสียงแฝงไปด้วยความสะใจอย่างชัดเจน: "เป็นไงจุนชิก โดนปัดตกหรือเปล่า?"
ชายที่เข้าไปจีบเมื่อครู่ตอบกลับด้วยเสียงอู้อี้ ก่อนจะหยิบแก้วน้ำบนโต๊ะขึ้นมาดื่มอึกใหญ่: "เธอบอกว่าเธอมีแฟนแล้ว"
"มีแฟนแล้ว? ไม่เห็นเห็นเลย นี่คงไม่ใช่ข้ออ้างที่เธอแต่งขึ้นมาเปล่า ๆ รึเปล่า"
เพื่อนอีกคนเห็นสีหน้าคิมจุนชิกไม่ค่อยดีนัก จึงรีบช่วยเบี่ยงประเด็น: "พอเถอะ เขาไม่เต็มใจก็ช่างมันเถอะ"
คิมจุนชิกนั่งลง ปากยังบ่นพึมพำไม่หยุด: "ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจะเลี้ยงเธอสักแก้ว เธอไม่แม้แต่จะมองตาฉันด้วยซ้ำ"
ชายผมสีน้ำตาลอ่อนพูดเสริมอย่างไม่แยแส: "ก็เปลี่ยนคนอื่นสิ ที่นี่ก็มีผู้หญิงคนอื่นไม่น้อยหน้านี่นา"
คิมจุนชิกหันไปมองลั่วชิงฮวนอีกครั้ง แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ไม่ยอมแพ้พร้อมกับบ่น: "เชี่ย ดูท่าทางเธอสิ ผู้หญิงคนหนึ่งหน้าตาดี แถมแต่งตัวแบบนี้ออกมากินข้าว ก็ให้คนดูไม่ใช่เหรอ? ทำเป็นวางมาด"
บทสนทนานี้ ลอดเข้าหูของฉินเซวียนมาอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง
หลังจากฉินเซวียนฟังจบ สีหน้าของเขาไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก เพียงแต่หันหลังเดินไปทางโต๊ะ 18
ชายสามคนนั้นยังคงคุยกันเสียงเบา พอรู้สึกว่ามีคนมายืนอยู่ข้างโต๊ะ ก็เงยหน้าขึ้นมาพร้อมกัน
คิมจุนชิกจำฉินเซวียนได้เป็นคนแรก สีหน้าเปลี่ยนเป็นความระแวดระวัง: "นายมาทำไม? มีอะไรหรือเปล่า?"