ชีวิตในบ้านพักวันที่ห้า
วันศุกร์ ฝนตกปรอยๆ
ตื่นเช้ามาฝนก็ตกแล้ว ฉินเซวียนและลั่วชิงฮวนเลยไม่ออกไปวิ่ง
สายฝนโปรยปรายลงบนลานหินหน้าบ้าน ทำให้ทั้งบ้านพักถูกห่อหุ้มด้วยไอน้ำสีเทาหม่น
อากาศแบบนี้เหมาะกับการนอนตื่นสายที่สุด
ฉินเซวียนเองก็ไม่ค่อยได้นอนต่อ จึงห่มผ้านอนต่ออีกรอบ พอตื่นขึ้นมาอีกทีก็เกือบสิบโมงแล้ว
ข้างๆ ฉู่หยางยังหลับอยู่ หายใจสม่ำเสมอ ยังมีร่องรอยความเหนื่อยล้าจากงานเลี้ยงเมื่อคืนติดตัวอยู่
ฉินเซวียนกลัวว่าจะปลุกเขาให้ตื้น จึงล้างหน้าล้างตาแบบง่ายๆ แล้วตัดสินใจลงไปชั้นล่าง
พอฉินเซวียนลงมาถึงชั้นหนึ่ง ก็พบว่าหลายคนในบ้านพักไม่ได้ออกไปไหน
บนกระดานไวท์บอร์ดหน้าประตู มีแค่ใต้รูปของเสิ่นอี้เฟิงและเจียงเฉินเท่านั้นที่มีข้อความเขียนไว้ ส่วนช่องของคนอื่นๆ ว่างเปล่า อยู่กันหมดในบ้านพัก
ตอนนี้ในห้องนั่งเล่นมีห้าคน
ลั่วชิงฮวนนั่งอยู่บนโซฟา กำลังนั่งคุยกับหลินหว่านฉิงและซูอวี๋อย่างเมามัน
ไม่รู้ว่าซูอวี๋พูดอะไรเข้าให้ ลั่วชิงฮวนมุมปากยิ้มบางๆ ส่วนหลินหว่านฉิงกลับถูกทำให้หัวเราะจนตัวเอนไปมา
กู้ม่านหยิบเบาะมานั่งขัดสมาธิหน้าต่างบานใหญ่ จ้องมองสายฝนข้างนอกอย่างเหม่อลอย มือวางสมุดบันทึกของเธอไว้ข้างๆ
ส่วนลู่ยี่หมิงก็เหมือนทุกครั้ง นั่งเล่นเกมอยู่บนโซฟาตัวเดียว
เสียงเอฟเฟกต์เกมยิงปืนดังมาจากมือถือ แต่ความสนใจของเขาไม่ได้อยู่ที่หน้าจอทั้งหมด สายตามองไปทางหลินหว่านฉิงเป็นครั้งคราวราวกับไม่ได้ตั้งใจ