คำถามนี้ ฉินเซวียนตอบโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย: "น่าจะเป็นเธอที่หวานกว่า"
ลั่วชิงฮวนกัดชิ้นส้ม คำหนึ่ง: "พูดไร้สาระ เธอไม่รู้จักฉันตอนอายุสิบแปดหรอก"
ผ่านไปสองวินาที ฉินเซวียนพูดอีกครั้ง น้ำเสียงเบากว่าเมื่อครู่: "ถ้าเธอพูดแบบนั้น มันก็ช่างน่าเสียดายจริงๆ"
"เสียดายอะไร?"
"เสียดายที่ไม่ได้รู้จักเธอตอนอายุสิบแปดไง"
ลั่วชิงฮวนใช้ส้อมจิ้มบลูเบอร์รี่อีกหนึ่งลูก: "ตอนนี้รู้จักก็ไม่สายนี่นา"
เธอส่งบลูเบอร์รี่เข้าปาก เคี้ยวแล้วพูดต่อ: "อีกอย่าง ตอนอายุสิบแปดฉันก็ไม่แน่ว่าจะสนใจเธอ"
"ทำไมล่ะ?"
"ตอนอายุสิบแปดฉันยังเรียนปีหนึ่งอยู่เลย ทุกวันจมอยู่กับแบบแปลนในห้องสมุด จะมีเวลาว่างไปรู้จักเธอได้ยังไง"
ฉินเซวียนคิดครู่หนึ่ง: "ก็ไม่แน่นะ"
"ทำไมไม่แน่?"
ฉินเซวียนเอนพิงขอบโต๊ะ: "ตอนเรียนมหาวิทยาลัยฉันก็เรียนสถาปัตยกรรม"
ลั่วชิงฮวนหันมามองฉินเซวียนตั้งแต่หัวจรดเท้า: "เธอ? เรียนสถาปัตยกรรม?"
"อืม"
"มหาวิทยาลัยอะไร?"
"มหาวิทยาลัยเจียงเฉิง"
ฉินเซวียนบอกชื่อมหาวิทยาลัย
สีหน้าของลั่วชิงฮวนเปลี่ยนจากกังขาเป็นแปลกใจ
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ของมหาวิทยาลัยเจียงเฉิงติดอันดับต้นๆ ของประเทศ ต่างจากมหาวิทยาลัยของเธอแค่นิดเดียว
"เธอเรียนจริงๆ เหรอ?"
ลั่วชิงฮวนวางส้อมลง แล้วหันมามองตรงๆ: "ทำไมฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย?"
"เธอก็ไม่เคยถามนี่นา ครอบครัวฉันตั้งแต่รุ่นปู่ สามรุ่นเรียนสถาปัตยกรรมหมด"
ลั่วชิงฮวนตะลึงไปเลย: "งั้นคนในครอบครัวเธอเป็นสถาปนิกหมดเลยเหรอ?"