"ดูก่อนก็ได้ ไม่ต้องรีบ"
ฉู่หยางรับเมาส์มา เลื่อนล้อ แล้วเริ่มอ่าน
ตอนแรกเขาก็แค่มองผ่าน ๆ สีหน้าผ่อนคลาย คิดแค่ว่ากำลังช่วยเพื่อนดูบทธรรมดา ๆ เรื่องหนึ่ง
แต่ยิ่งดู เขาก็ยิ่งนั่งตัวตรง
ความเร็วในการเลื่อนล้อช้าลง ทุกครั้งที่พลิกหน้า เขาจะหยุดอยู่นานหลายวินาที คิ้วค่อย ๆ ขมวด ริมฝีปากเม้มแน่นโดยไม่รู้ตัว
ในครัวมีเพียงเสียงกดเมาส์เบา ๆ เป็นจังหวะ
ฉินเซวียนไม่รบกวนเขา ลุกขึ้นไปรินน้ำให้ตัวเองแก้วหนึ่ง
ฉู่หยางนั่งอยู่ตรงนั้น นิ่งไม่ขยับ ดูไปนานกว่าหนึ่งชั่วโมง
บทนี้ดีมาก ดีเกินปกติ
ฉู่หยางทำงานมาหลายปี เคยเห็นบทมามากมาย แต่ระดับแบบนี้ เขาไม่เคยเจอ
การถ่ายทอดตัวละครแม่นยำมาก ตัวละครทุกตัวเป็นคนที่มีชีวิต
เนื้อเรื่องเชื่อมโยงกันเป็นลูกโซ่ ไม่มีประโยคฟุ่มเฟือย และถูกออกแบบมาอย่างพิถีพิถัน
จังหวะหัวเราะเล็กทุกสามนาที หัวเราะใหญ่ทุกห้านาที สอดแทรกอารมณ์ขันที่พอดีลงในเนื้อหาที่หนักหน่วงที่สุด
ความตึงเครียดของเรื่องทั้งหมด คงไว้ซึ่งสมดุลที่ทำให้หายใจไม่ออก แต่ก็ไม่อยากวางลง
บทจบลงที่ฉากงานเลี้ยงอำลาหลังจากทีมเฉิงหยงแตกสลาย จากนั้นก็หยุดกะทันหัน
ฉู่หยางจ้องมองตรงส่วนท้ายเอกสารที่ว่างเปล่าด้านล่างหน้าจอ นิ่งไปหลายวินาที: "แล้วต่อด้วยอะไร?"
ฉินเซวียนยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม: "ต่อยังไม่ได้เขียน"