กลุ่มคนกลับมาที่กระท่อม ปาเข้าไปแปดโมงกว่าแล้ว
ที่ชั้นวางรองเท้าหน้าประตูมีรองเท้าเพิ่มมาสองคู่ เป็นของเฉินเยว่กับฉู่หยาง
ชั้นหนึ่งไม่เห็นเงาของฉู่หยาง คงจะอยู่ชั้นบน
เฉินเยว่อยู่ในห้องนั่งเล่น เธอยุ่งมาทั้งวันเพิ่งกลับมา ขี้เกียจแม้แต่จะขึ้นชั้นบน ทั้งตัวนอนคว่ำหลับอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น
หลายคนหิ้วห่อใหญ่ห่อเล็กเข้ามาในบ้าน เห็นเฉินเยว่นอนคว่ำอยู่ตรงนั้น ต่างพร้อมใจกันลดเสียงลง
ซูอวี๋ลดเสียงลง: “พี่เฉินเยว่หลับไปหรือเปล่า?”
ลั่วชิงฮวนมองไปหนึ่งที: “อืม เสื้อผ้ายังเป็นชุดเดียวกับตอนออกจากบ้านตอนเช้า คงจะเหนื่อยมากแล้ว ”
กู้มั่นวางถุงในมือลงบนพื้นเบาๆ: “ชิงฮวน ของพวกนี้พวกเราจะเก็บเอง เจ้าพาเธอขึ้นชั้นบนไปเถอะ ”
ลั่วชิงฮวนยังไม่ทันพูดอะไร
ฉินเซวียนพูดต่ออีกประโยค: “ไปเถอะ ฉันจะจัดการเก็บเอง ”
ลั่วชิงฮวนส่งของในมือให้ฉินเซวียน เดินไปข้างโซฟา ก้มตัวเรียกเฉินเยว่เบาๆ ว่า: “เฉินเยว่ ตื่นสิ ขึ้นไปนอนข้างบนเถอะ ”
เฉินเยว่ถูกปลุกให้ตื่น งัวเงียพลิกตัว พูดออกมาอย่างเสียงไม่ชัดว่า: “พี่ชิงฮวน พวกเจ้ากลับมาแล้วเหรอ……”
พูดจบก็จะนอนต่อ
ลั่วชิงฮวนยื่นมือออกไปรั้งนางไว้ ดึงนางลุกขึ้นจากโซฟา พยุงพร้อมกึ่งลากพาเธอขึ้นไปชั้นบน
เฉินเยว่ทั้งตัวพาดอยู่บนตัวลั่วชิงฮวน ก้าวเดินโซเซ
หลังจากทั้งสองคนขึ้นไปข้างบนแล้ว คนที่เหลือเริ่มจัดของที่ซื้อมา
เจียงเฉินและซูอวี๋รับผิดชอบเนื้อสัตว์กับผัก จัดเรียงใส่ตู้เย็นทีละอย่าง
ฉินเซวียนรอจนกระทั่งพวกเขาจัดของสดเสร็จ ถึงเปิดถุงผลไม้ที่ตัวเองซื้อมา เอาส้ม บลูเบอร์รี่ แยกสตรอว์เบอร์รีใส่ในชั้นแช่เย็นของตู้เย็น
ทำสิ่งเหล่านี้เสร็จแล้ว ฉินซวนเลือกผลไม้แต่ละอย่างมาบางส่วน ล้างสะอาดแล้วใส่ลงในถาดผลไม้ใบใหญ่ ยกไปวางที่ห้องนั่งเล่น