หลังจากได้ยินคำพูดของฉินเซวียน
ลู่ยี่หมิงเกาหัว แต่ก็ยังลดนิ้วลงหนึ่งนิ้วอยู่ดี เพราะคนอื่นบอกว่าเขาทึ่ม แต่ไม่เคยมีใครบอกว่าเขาบ้าระห่ำ
เจียงเฉินเองก็ไม่เคยถูกใครบอกว่าบ้าระห่ำเหมือนกัน จึงลดนิ้วลง
คนอื่นๆ ก็ทยอยลดนิ้วลงตาม
ทุกคนคิดแค่ว่าฉินเซวียนพูดไปงั้นเพื่อเล่นเกม ไม่มีใครใส่ใจ
มีเพียงลั่วชิงฮวนคนเดียวที่ไม่ยอมขยับ
ลั่วชิงฮวนเงยหน้าขึ้น มองฉินเซวียนอย่างใช้ความคิดแวบหนึ่ง แล้วจึงค่อยลดนิ้วลงหนึ่งนิ้ว
[ความลับเล็กๆ ที่มีแค่คนสองคนรู้เนี่ยแหละทำให้คนใจเต้นที่สุดเลย]
[ทุกคน พี่เทพครัวเล่นเก่งขนาดนี้ สมแล้วที่ต้องใช้เวลาเรียนรู้อีกทั้งชีวิตเลย]
[ลั่วชิงฮวนคิดในใจ: หรือเขากำลังพูดถึงฉัน? เขาพูดถึงฉันใช่มั้ย? ช่างเถอะ ลดนิ้วก่อนละกัน]
[พี่เทพครัวเก็บอาการหน่อย!! แจกขนมต่อหน้าแล้วโดนถ่ายทอดสดทั่วเน็ตรู้ตัวไหม!!]
ที่บ้านพ่อแม่ของฉินเซวียน โทรทัศน์ในห้องนั่งเล่นเปิดอยู่ และกำลังฉายสดของ "สัญญาณหัวใจ 2026"
ซูหว่านหนิงนั่งบนโซฟา จ้องภาพในจอตาไม่กระพริบ
คุณยายนั่งอยู่ข้างๆ เลื่อนแว่นสายตายาวขึ้นไปบนสันจมูก ดูจริงจังกว่าทุกคน
ซูหว่านหนิงกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่ "หมอนั่นจงใจพูดแบบนั้นแน่ๆ เลย"
คุณยายถอดแว่นสายตายาวออก แล้วเอ่ยช้าๆ ว่า "พอแล้ว คราวนี้ไม่ต้องเป็นห่วงแล้วล่ะ เขารู้แล้วว่าเขาต้องมุ่งหน้าไปทางไหน"
ซูหว่านหนิง "ก็แค่ไม่รู้ว่าคนอื่นเขาจะชอบลูกชายเราบ้างรึเปล่า"
คุณยายสูงวัยเฉียบแหลม เก็บแว่นสายตายาวใส่กล่องพลางพูดว่า "ชอบแน่นะ แววตาที่เด็กคนนั้นมองเขา มันอบอุ่นยิ่งกว่าแววตาที่ลูกเคยมองพ่อของฉินเซวียนอีก"