บรรเลงเพลงจบหนึ่งเพลง
ลู่ยี่หมิงเป็นคนแรกที่ปรบมือ
เขาปรบมือพลางตะโกนว่า "น้องชาย นายมีอะไรที่ไม่เป็นบ้างไหม"
ฉินเซวียนลุกขึ้น ปิดฝาเปียโน ตอบกลับว่า "หลายอย่าง"
เจียงเฉินพิงอยู่ข้างโซฟา นานทีจะไม่เหน็บแนม "เล่นได้ดี"
เฉินเยว่ลุกขึ้นจากพรม มองฉินเซวียนอยู่นาน สุดท้ายกลั้นใจพูดว่า "นี่นายเรียกว่าเล่นเป็นนิดหน่อย? นายคิดว่านี่คือเล่นเป็นนิดหน่อย? คราวหน้าจะบอกฉันไหมว่าเธอเล่นไวโอลินเป็นด้วย"
ฉินเซวียนเดินกลับมานั่งที่เดิม ตอบอย่างจริงจังว่า "ได้ ไวโอลินฉันก็เล่นเป็น"
เฉินเยว่เงียบไป ไม่คิดเลยว่าปากของพี่เทพครัวบางทีก็ทำให้คนหมั่นไส้ได้เหมือนกัน
ทุกคนเห็นเฉินเยว่ที่ปกติปากจัดที่สุดแพ้ราบคาบ ต่างพากันหัวเราะ
ในนั้นลู่ยี่หมิงเว่อร์ที่สุด ข้างๆ หัวเราะจนตัวโยน น้ำเกลือแร่แทบหก
[คนที่ทำให้เฉินเยว่แพ้ราบคาบได้ในที่สุดก็ปรากฏตัว วอเตอร์ลูของราชินีปากจัดแห่งรายการหาคู่]
[เฉินเยว่: ฉันให้เธอโชว์ความสามารถ เธอกลับเอารายการสกิลมาให้ฉัน?]
[สำคัญที่สุดคือสีหน้าพี่เทพครัว ดูเหมือนจะแค่กำลังตอบคำถามจริงๆ]
[ยิ่งโมโหขึ้นอีก ฮ่าๆๆๆๆ]
ฉินเซวียนไม่ได้สนใจคนอื่นมากนัก สายตาจับจ้องตรงไปที่ลั่วชิงฮวน พบว่าลั่วชิงฮวนกำลังมองเขาอยู่
ลั่วชิงฮวนนั่งเงียบๆ ริมฝีปากเม้มเล็กน้อย เหมือนได้กินลูกอม