ลั่วชิงฮวนไม่ได้เซ้าซี้ถามต่อในเรื่องนั้น
"คืนนี้คุณเล่นเพลง 'ระยิบระยับ' ในเวอร์ชันนั้น ไม่ค่อยเหมือนกับที่ฉันเคยฝึกตอนเด็ก ๆ เลยนะ"
ฉินเซวียนตอบว่า "เพิ่มท่อนแปรทำนองเข้าไปนิดหน่อย"
"เพราะดีนะ"
"เล่นไปเรื่อย ๆ น่ะ"
ลั่วชิงฮวนไม่ได้รับคำนี้
นิ้วของเธอเคาะเบา ๆ บนราวบันไดสองครั้ง จังหวะนั้นเหมือนกับทำนองเพลง 'ระยิบระยับ' ทุกประการ แต่ดูเหมือนตัวเธอเองจะไม่ทันรู้ตัว
ผ่านไปไม่นาน มือถือของลั่วชิงฮวนก็ดังขึ้น เธอมองหน้าจอแล้วเก็บมือทั้งสองกลับจากราวบันได
"เฉินเยว่บอกว่าเธออาบน้ำเสร็จแล้ว ฉันลงไปก่อนนะ"
ฉินเซวียนมองเธอแวบหนึ่ง "อืม พักผ่อนเร็ว ๆ ล่ะ"
ลั่วชิงฮวนหันหลังเดินไปที่ประตูทางขึ้นดาดฟ้า แต่พอถึงประตูเท่านั้น จู่ ๆ ก็หยุดฝีเท้าลง
เหนือศีรษะยังคงเป็นดวงไฟดวงนั้นที่สว่างไม่ค่อยชัด
เธอหันกลับมา ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกแสงไฟส่องสว่าง อีกครึ่งซ่อนอยู่ในเงามืด
"พรุ่งนี้เช้าไปวิ่งด้วยกัน ต้องตื่นกี่โมงเหรอ"
ฉินเซวียนลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยว่า "เจ็ดโมงแล้วกัน"
"ค่ะ"
ลั่วชิงฮวนตอบรับ แล้วหมุนตัวเดินลงบันไดไป
เสียงฝีเท้าค่อย ๆ เบาลงในช่องบันไดแคบ ๆ จากนั้นก็ดังขึ้นเป็นเสียงปิดประตูเบา ๆ บนทางเดินชั้นสอง
ตอนที่ฉินเซวียนเอ่ยคำว่า "เจ็ดโมงแล้วกัน" ออกมา คอมเมนต์สดก็ระเบิดอยู่หมัดแล้ว:
[ดีมากเลยนะ อยู่คนเดียวตื่นหกโมง พอมีลั่วชิงฮวนก็กลายเป็นเจ็ดโมงเลยสินะ]
[นาฬิกาชีวิตของฉินเซวียนล่ะ? โดนลั่วชิงฮวนกินไปแล้วเหรอ?]
[เมื่อเช้านี้ตอนหกโมงสิบห้าเขาก็ลงมาวอร์มร่างกายอยู่ข้างล่างแล้ว พอมาเจอลั่วชิงฮวนเข้าหน่อย อ้าปากก็เจ็ดโมงเลย ฉันขำจะแย่]