เช้าวันที่สี่ในบ้านพัก ก็ไม่ต่างจากเมื่อวานสักเท่าไร
แสงแดดสอดลอดผ่านม่านเข้ามาตอนที่ฉินเซวียนตื่นแล้ว
เขาไม่รีบร้อนจะลุกขึ้น เปิดแผงระบบก่อน
ลงชื่อเข้าใช้
[ติ้ง! คุณทำการลงชื่อเข้าใช้ประจำวันเสร็จสิ้น ได้รับรางวัล: ผลไม้นินจา (สกิล)]
ผลไม้นินจา?
ภาพแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวเขาคือเกมตัดผลไม้ที่เคยเล่นบนมือถือ เอานิ้วลากไปมาบนหน้าจอ แตงโม สับปะรดปลิวว่อน
สกิลนี้มีไว้ทำอะไร?
สอนให้เขาเล่นเกมนี้ให้ได้คะแนนสูงๆ งั้นเหรอ?
ฉินเซวียนกดเปิดคำอธิบายสกิล ข้างในมีแค่บรรทัดเดียว: คุณมีความสามารถเหนือคนธรรมดาในการเลือกซื้อผลไม้
ฉินเซวียนมองสองวิ แล้ววางมือถือลง
ตั้งแต่วันที่ระบบเปิดใช้งานตอนอายุสิบแปด สกิลที่สะสมมาหลายปีจนเขานับเองก็ไม่ถ้วน
มีประโยชน์ก็ไม่มาก ที่เหลือส่วนใหญ่ก็เก็บไว้ในแผงให้ฝุ่นจับ
เพิ่มหนึ่งก็ไม่มาก ลดหนึ่งก็ไม่น้อย
ฉินเซวียนเปิดผ้าห่มลงจากเตียง อาบน้ำ แต่งตัว แล้วออกไป
ลั่วชิงฮวนรออยู่ที่ลานบ้านแล้ว
ทั้งคู่ออกกำลังกายเบาๆ สั้นๆ แล้วออกจากบ้านหลังเล็ก วิ่งไปตามถนนในจุดชมวิว
เหมือนเมื่อวาน ไม่มีใครพูด แต่ก็ไม่มีใครตกหล่น
วิ่งเสร็จกลับมาเปลี่ยนรองเท้า ฉินเซวียนเดินเข้าครัวอย่างรู้ตัว
แต่กลับถูกลั่วชิงฮวนรั้งไว้: "มื้อเช้าวันนี้ฉันทำเอง"
ลั่วชิงฮวนเดินเข้าครัวก่อนฉินเซวียน เปิดประตูตู้เย็นหยิบไข่สองสามฟองกับผักกวางตุ้งหนึ่งกำ แล้วหยิบเส้นหมี่แห้งหนึ่งถุงจากตู้กับข้าว
ฉินเซวียนไม่ได้ขึ้นไปบนบ้าน พิงกรอบประตู มองเธอยุ่งวุ่นวาย