ฮวานฮวานพูดคำถามนั้นออกมา รถบ้านก็เงียบลงไปสองสามวินาที
ฉินเซวียนไม่ได้ตอบทันที มือทั้งสองข้างวางบนเข่า ปลายนิ้วลูบไปมาที่ขอบกางเกงโดยไม่รู้ตัว
ฮวานฮวานก็ไม่เร่งเขา
ผ่านไปอีกสองสามวินาที
ฮวานฮวานคิดว่าฉินเซวียนคงไม่ตอบ ก็เตรียมจะพูดว่า "ไม่เป็นไร ไปคำถามถัดไป" เพื่อปัดเรื่องให้ผ่านไป
ฉินเซวียนเงยหน้าขึ้น พูดอะไรบางอย่างที่ไม่เกี่ยวข้องกับคำถามนั้นเลย
"คำถามก่อนหน้านี้ ผมขอตอบเพิ่มได้ไหม"
"ได้สิ อยากตอบเพิ่มคำถามไหน"
"ชื่อเพลงเมื่อกี้ ผมคิดออกแล้ว"
"ชื่ออะไร"
"'ชิงฮวน'"
แค่สองคำนี้ คำตอบของคำถามก่อนหน้าก็ไม่ต้องให้ฉินเซวียนพูดอะไรอีกแล้ว
คอมเมนต์สดแทบบ้าไปแล้ว
[เขาตั้งชื่อเพลงว่า 'ชิงฮวน' งั้นเหรอ?]
[เขาเอาชื่อของเธอมาแต่งเป็นเพลง? นี่มันโรแมนติกระดับไหนกันเนี่ย?]
[ไม่ใช่จดหมายรักแต่ยิ่งกว่าจดหมายรัก ไม่ใช่คำสารภาพแต่ยิ่งกว่าคำสารภาพ]
[ลั่วชิงฮวน: ฉันวาดรูปทั้งคืนในห้องช่างไม้ ชื่อฉันขึ้นเทรนด์เน็ตแล้วเหรอ?]
ถามคำถามนั้นจบ ฮวานฮวานก็พูดปิดท้ายอีกสองสามประโยค
การสัมภาษณ์วันนี้ก็จบลงอย่างสมบูรณ์
ฉินเซวียนลุกขึ้น ยกมือถอดไมโครโฟนที่ปกเสื้อออก ส่งให้ฮวานฮวาน
ฮวานฮวานรับมาอย่างเป็นธรรมชาติ: "อาจารย์ฉินเซวียน เหนื่อยมากนะคะ"
ฉินเซวียนตอบกลับมา
"พวกคุณก็เหนื่อยเหมือนกัน ถ้าไม่มีอะไร ผมกลับก่อนนะ"
"ไม่มีอะไรแล้ว กลับไปพักผ่อนเร็วๆ นะคะ"
ฉินเซวียนเปิดประตูรถลงไป เดินมุ่งหน้าไปทางบ้านพัก