ได้ยินประโยคนั้น ลั่วชิงฮวนมองฉินเซวียนด้วยรอยยิ้มครึ่ง ๆ กลาง ๆ "เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันตอนอายุสิบแปดหวานแค่ไหน?"
ฉินเซวียนไม่พูดอะไร เอื้อมมือหยิบถุงมะม่วงที่แยกใส่ไว้แล้ววางลงในรถเข็น
ลั่วชิงฮวนละสายตาจากฉินเซวียน สอดมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อฮู้ด แล้วหันหลังเดินต่อไปข้างหน้า
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เธอยื่นมือไปหยิกเชือกที่ห้อยลงมาจากหมวกเสื้อ นิ้วมือถูไปมาบนเชือกเส้นเล็กนั้นสองสามครั้ง แล้วก็ปล่อย
เธอไม่ได้หันกลับมา แค่เดินไปพูดไปว่า "ถ้าเธอเลือกไม่ผิด มะม่วงพวกนี้ก็คงหวานจริง ๆ นั่นแหละ"
[สองคนนี้จีบกันต่อหน้าคนอื่นไม่เขินเลยเหรอ? ซูเปอร์มาร์เก็ตเป็นที่สาธารณะนะ ควรดูภาพลักษณ์หน่อย!]
[เราเป็นส่วนหนึ่งในเกมของพวกเธอเหรอ? กลางคืน ๆ จะไปซื้อของยังต้องโดนยัดอาหารหมาให้อีก]
[หวานกว่าเธอตอนอายุสิบแปดอีก ฉินเซวียนคิดได้ไงเนี่ย?]
[มะม่วงที่แยกถุงไว้พวกนี้ ฐานะสูงกว่าหมูสามชั้นในชามของลู่ยี่หมิงอีก]
[ลู่ยี่หมิง: พวกเธอปล่อยฉันเถอะได้ไหม?]
สองคนเดินต่อไปในส่วนผลไม้
เจอพันธุ์ที่ลั่วชิงฮวนชอบ ฉินเซวียนก็จะเดินเข้าไปหยิบผลไม้ที่ดูดีที่สุดจากชั้นวางใส่รถเข็นให้
ถ้าไม่ใช่พันธุ์ที่ลั่วชิงฮวนชอบเป็นพิเศษ ฉินเซวียนก็จะยืนเงียบ ๆ อยู่ข้างหลัง แล้วรับของที่ลั่วชิงฮวนเลือกไว้ใส่รถเข็น