ลู่ยี่หมิงเอื้อมมือไปรับถุงของช้อปปิ้งจากมือลั่วชิงฮวน แล้วใส่ลงในท้ายรถ
ฉินเซวียนจัดถุงสองใบที่ตัวเองถืออยู่ให้เข้าที่ แล้วยื่นมือไปจัดข้าวของที่ล้มระเนระนาดด้านในให้ตั้งตรง แล้ววางชิดกันอย่างเป็นระเบียบ
เพิ่งจัดเสร็จ ก็ได้ยินเสียงล้อรถเข็นดังมาจากด้านหลัง
เจียงเฉินและกู้ม่านเข็นรถเข็นคืนมา ในตะกร้าเต็มไปด้วยของจนล้น
เจียงเฉินเข็นรถมาถามว่า "พวกเธอจัดการเรียบร้อยแล้วเหรอ?"
ฉินเซวียนตอบ "พวกเราก็เพิ่งกลับมาเหมือนกัน"
แล้วชายหนุ่มทั้งสามก็วุ่นวายกันอีกรอบ
ฉินเซวียนกับลู่ยี่หมิงช่วยกันขนของในรถเข็นของเจียงเฉินออกมา ส่วนเจียงเฉินเปิดท้ายรถของตัวเองแล้วคอยสั่งให้วางของลงไป
ของสดกับของสุกแยกกัน ของหนักวางล่าง ของแตกง่ายวางบน
เจียงเฉินใส่ใจรายละเอียดพวกนี้มาก ลู่ยี่หมิงถูกเขาสั่งให้วุ่นไปหมด พึมพำว่า "รู้แล้ว ๆ"
หลังจากยัดของทั้งหมดเข้าไปได้ ลู่ยี่หมิงก็ปิดฝาท้ายรถเสียงดังปัง แล้วถอนหายใจยาว "เสร็จสักที"
หญิงสาวสามคนไปคืนรถเข็น
ฉินเซวียนยืนมองตามไปครู่หนึ่ง แล้วหันกลับไปพิงรถรออยู่กับเจียงเฉินและลู่ยี่หมิง
รออยู่ประมาณห้าหกนาที
ฉินเซวียนดูเวลาบนมือถือ แล้วมองไปทางที่หญิงสาวหายไป ยังไม่มีใครกลับมา
เขาเปิดวีแชท หาแชทของลั่วชิงฮวน แล้วส่งเครื่องหมายคำถามไป
หลังจากกดส่ง ข้อความขึ้นว่าเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว