เวลาหนึ่งทุ่มตรง ห้องอาหารชั้นหนึ่งของบ้านหัวใจเต้นรัว
ตอนที่ทุกคนกำลังเก็บกระเป๋ากันอยู่ชั้นบน ทีมงานของรายการก็ยกหม้อไฟมาตั้งบนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว
หม้อทองแดงวางอยู่ตรงกลาง น้ำซุปเดือดพล่าน ซุปแดงกับซุปขาวอย่างละครึ่ง ฟ่อ ๆ ๆ
สายไฟของเตาแม่เหล็กไฟฟ้าลากออกมาจากใต้โต๊ะ ติดเทปกาวตรึงไว้กับพื้น จะได้ไม่มีใครสะดุด
โต๊ะยาวนั่งได้สิบสองคน ซ้ายขวาอย่างละสี่ หัวท้ายอย่างละสอง
เก้าอี้เป็นไม้ ไม่มีผ้าคลุม ไม่มีเบอร์ ไม่มีสัญลักษณ์อะไรเลย
จะนั่งตรงไหน เลือกเองทั้งหมด
คอมเมนต์สดมืออาชีพพอ ๆ กับงานสัมมนาจิตวิทยาพฤติกรรม:
[ผังของโต๊ะนี้ ด้านซ้ายขวาอย่างละสี่ที่ หัวท้ายอย่างละสอง โดยปกติแล้ว ตำแหน่งหัวท้ายคือ "ที่นั่งหลัก" เหมาะกับคนที่บุคลิกแข็งกร้าวหรืออยากคุมเกม ส่วนตำแหน่งตรงกลางคือ "ที่ปลอดภัย" ไม่ตกเป็นเป้าสายตาง่าย ๆ ฝั่งที่ติดหน้าต่างแสงจะดีกว่า คนเรามักจะนั่งตรงนั้นโดยไม่รู้ตัว]
[คุณวิเคราะห์ได้มืออาชีพเกินไปแล้ว เรียนอะไรมาเนี่ย]
[ผมเรียนการตลาด พฤติกรรมผู้บริโภค]
[คนดูรายการหาคู่นี่มันเทพกันทั้งนั้น]
ผู้เข้าแข่งขันทยอยลงมาจากชั้นบน
หลินหว่านฉิงมาถึงห้องอาหารเป็นคนแรก ไม่ได้คิดมาก นั่งลงตรงกลางฝั่งติดหน้าต่างเลย
ซูอวี๋เพื่อนร่วมห้องของหลินหว่านฉิงเดินตามมาติด ๆ นั่งลงข้าง ๆ เธอ
ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไร แต่นั่งด้วยกันอย่างเป็นธรรมชาติ
กู้ม่านเดินมาจากทางบันได ยังไม่รีบนั่ง
มองสำรวจกับข้าวบนโต๊ะก่อน แล้วค่อยมองคนที่นั่งอยู่แล้ว เลือกด้านข้างที่ค่อนข้างห่างจากบันได