ฉินเซวียนเดินไปที่โถงทางเข้า หยิบกระเป๋าเดินทางของตัวเองขึ้นมา
ฉู่หยางก็เดินมาเหมือนกัน หยิบกระเป๋าเดินทางสีดำของเขาขึ้น
ทั้งคู่สบตากัน แล้วก็ขึ้นบันไดไปพร้อมกัน
ไม่ได้พูดอะไร แต่จังหวะก้าวเท้าแทบจะซิงโครไนซ์กัน ราวกับซ้อมกันมา
เฉินเยว่วิ่งลงมาจากชั้นบน ตะโกนใส่ฉู่หยางว่า “พี่ผู้กำกับ กระเป๋าล่ะ เดี๋ยวฉันช่วยถือให้”
ฉู่หยางยืนอยู่กับที่ ในมือถือกระเป๋าเดินทางสีดำของตัวเอง เหลือบมองเธอ ไม่พูดอะไร และไม่ยอมปล่อยมือ
เฉินเยว่ยื่นมือไปแย่ง ฉู่หยางไม่ให้ ถือขึ้นบันไดไปเอง
เฉินเยว่เดินตามหลัง ปากก็ไม่หยุด “คุณนี่เกรงใจจังเลยนะ เพื่อนร่วมห้องเนี่ยต้องช่วยเหลือกันสิ ถึงจะจริงใจ”
คอมเมนต์สดขำกันใหญ่
[เฉินเยว่นี่ไม่คิดว่าตัวเองเป็นคนนอกจริงๆ]
[ฉู่หยาง: ผมไม่ได้อยากได้ความช่วยเหลือ ผมอยากได้ความเงียบ]
[คู่เพื่อนร่วมห้องทุกวัน: คนหนึ่งวิ่งไล่ อีกคนวิ่งหนี]
ห้อง 201A หันทิศใต้ เตียงเดี่ยวสองเตียง ตรงกลางมีโต๊ะหัวเตียงกั้นอยู่
ฉินเซวียนเลือกเตียงริมหน้าต่าง ฉู่หยางเลือกเตียงริมประตู
ฉินเซวียนเปิดกระเป๋าเดินทาง หยิบเสื้อผ้าแขวนเข้าตู้ กระเป๋าเครื่องใช้ในห้องน้ำไปวางในห้องน้ำ หนังสือวางบนโต๊ะหัวเตียง
สิบนาทีก็เก็บเสร็จ ฉินเซวียนยืนพิงริมหน้าต่าง มองฉู่หยางจัดแจงอุปกรณ์
ฉู่หยางหยิบกล้องและเลนส์ออกมาทีละชิ้น วางบนโต๊ะหนังสือ
ตัวกล้องสามตัว เลนส์ห้าตัว เครื่องอัดเสียงสองอัน
วางเสร็จแล้วถอยหลังไปก้าวหนึ่ง มองดู แล้วสลับตำแหน่งเลนส์สองตัว ก็พอใจ
ทั้งคู่ต่างไม่พูดอะไร แต่อากาศในห้องไม่อึดอัด หรือตึงเครียดเลย
ต่างคนต่างเงียบ ไม่รบกวนกัน ฉินเซวียนพอใจกับเพื่อนร่วมห้องคนนี้มาก
[ชีวิตประจำวันห้อง 201A: เงียบ เงียบ แล้วก็เงียบ]
[แต่พวกเขาอยู่ด้วยกันแล้วดูสบายใจดีจัง]
[ความเงียบที่เข้าขารู้ใจ]