ลั่วชิงฮวนไม่ลังเลเลยสักนิด เธอเดินตรงไปยังที่นั่งว่างระหว่างฉินเซวียนกับเฉินเยว่
ท่วงท่าเป็นธรรมชาติมาก ราวกับว่าที่นั่งนั้นถูกจองไว้ให้เธอตั้งแต่แรก
เสิ่นอี้เฟิงถือแก้วน้ำ ยืนนิ่งอยู่กับที่สองวินาที สีหน้าของเขาไม่ได้เปลี่ยนไปมากมาย
มุมปากยังมีรอยยิ้มจาง ๆ แต่รอยยิ้มนั้นดูเล็กลงกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย
เขาวางแก้วน้ำลง และเดินไปนั่งตรงหัวโต๊ะ ซึ่งเป็นตำแหน่งที่ไม่มีใครเลือก
เป็นจุดที่ห่างจากทุกคนพอดี ๆ และอยู่ห่างจากลั่วชิงฮวนไปครึ่งโต๊ะ
คอมเมนต์สดเงียบไปครึ่งวินาที จากนั้นก็ระเบิด:
[อ๊าาาาาาาาา เธอเลือกนั่งข้างฉินเซวียน!!!]
[สาวกคู่ฉินลั่ว! ตื่นได้แล้ว! ถึงตรุษจีนแล้ว!]
[นี่เธอไม่แม้แต่จะลังเลเลยนะ! เดินตรงดิ่งไปเลย!]
[สองวิที่ท่านเสิ่นยืนนิ่ง ฉันดูอยู่หน้าจอนี่ลุ้นจนเกร็งเท้าแทนเลย]
ตอนที่ลั่วชิงฮวนนั่งลง ขาเก้าอี้เสียดสีกับพื้นเกิดเสียงเบา ๆ
ฉินเซวียนกำลังคีบถั่วลิสงอยู่ ตะเกียบค้างกลางอากาศ เขาเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง แล้วก็กินต่อ
คอมเมนต์สดเริ่มคลั่งไปแล้ว แต่บรรยากาศบนโต๊ะยังคงร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ
ลู่ยี่หมิงลวกเนื้อชิ้นหนึ่งคีบเข้าปาก เคี้ยวจนหมดแล้วพูดว่า "ผมมีคำถามครับ พวกคุณมาออกรายการนี้เพราะอะไรกัน"
หลินหว่านฉิงวางตะเกียบลง ครุ่นคิดเล็กน้อย "แม่ฉันสมัครให้ค่ะ ท่านบอกว่าฉันเอาแต่ทำงานกับกลับบ้าน ไม่มีโอกาสรู้จักใครเลย"
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง "จริง ๆ แล้วฉันว่าเรื่องความรักมันเสียเวลาเปล่า แต่แม่ฉันไม่คิดแบบนั้น"
ลู่ยี่หมิงชะงัก "เสียเวลาเหรอครับ"
หลินหว่านฉิงพยักหน้า "ผ่าตัดทีก็สามสี่ชั่วโมง เลิกงานแล้วอยากจะนอนอย่างเดียว ที่ไหนจะมีเวลาไปคุยเล่น ออกเดท ทะเลาะ ง้อกันล่ะ มีเวลาขนาดนั้นสู้เอาไปอ่านเปเปอร์ต่ออีกสองสามเรื่องดีกว่า"
[ตรรกะของหมอพี่สาวนี่ฉันเถียงไม่ออกเลย]
[หล่อนไม่ได้มาหารัก มาดิสเครดิตรักมากกว่า]
[หลินหว่านฉิง: ความรักเสียเวลาเปล่า คอมเมนต์สด: แล้วเธอมาทำไม หลินหว่านฉิง: แม่ฉันบังคับ]