ลั่วชิงฮวนตกลงจะซื้อขาหมูพะโล้ให้เฉินเยว่ แต่ฉินเซวียนไม่ได้ซื้อให้เฉินเยว่คนเดียว
ตอนที่ฉินเซวียนรอให้ทางร้านแพ็คของ เขาก็คิดว่าได้ซื้อตามจำนวนคนในบ้านพักทุกคน แบ่งปันกันทั่วถึง
สองคนถือกล่องอาหารกลับมาที่บ้านพัก ตอนนั้นคนอื่น ๆ ไม่รู้ว่าไปทำอะไรกัน มีเพียงเฉินเยว่และลู่ยี่หมิงนั่งคนละฝั่งของโซฟา
คนหนึ่งกอดหมอนข้าง สายตาจ้องไปที่หน้าประตูไม่วางตา
อีกคนถือโทรศัพท์ นิ้วบนหน้าจอพิมพ์อะไรบางอย่างไม่หยุด
เฉินเยว่รอขาหมูพะโล้ ลู่ยี่หมิงรอความรัก
สองคนรอของตัวเอง ไม่ยุ่งกันคนละเรื่อง
ฉินเซวียนถือถุงเดินตามลั่วชิงฮวนเข้าประตูมา เฉินเยว่เห็นถุงอาหารในมือฉินเซวียนหลายถุงทันที
เฉินเยว่โยนหมอนข้างออกจากตัว กระโดดไปที่หน้าประตู
เธอทักทายลั่วชิงฮวนก่อน แล้วเลี่ยงผ่านลั่วชิงฮวนไปอย่างเป็นธรรมชาติ ยื่นมือไปรับถุงจากฉินเซวียน ถือเข้าไปในครัว ลั่วชิงฮวนก็ตามไปด้วย
อยู่ด้วยกันมานาน ฉินเซวียนคุ้นเคยกับนิสัยใจร้อนของเฉินเยว่แล้ว
เขาไม่ได้พูดอะไรมาก เปลี่ยนรองเท้าแล้วเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น นั่งลงบนโซฟาข้าง ๆ ลู่ยี่หมิง พูดว่า "ฉันเอาขาหมูพะโล้กลับมาด้วย ยังร้อนอยู่ ไปกินหน่อยไหม?"
ลู่ยี่หมิงกำลังเล่นเกมต่อสู้กับคนอื่นอยู่ พอได้ยินก็ยื่นโทรศัพท์ให้ฉินเซวียนทันที "รู้ได้ยังไงว่าฉันกินข้าวเย็นไม่อิ่ม? รักนายมากเลยเพื่อน! ฉันไปกินของก่อน นายช่วยเล่นแทนฉันหน่อย อย่าให้ใครแจ้งว่าเราวางเกมนะ"