เซียเซียงซื่อมองหน้าจอมือถือที่สว่างขึ้น ปล่อยให้เสียงเรียกดังอยู่สองสามวินาที
ปรับอารมณ์ของตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะรับสาย
พูดโจมตีก่อนเลยว่า "ท่านประธานสุไม่เคยโทรหาฉันเซียด้วยตัวเองเลย วันนี้ลมพัดอะไรมาหรือเปล่า?"
ซูหว่านชิงนั่งอยู่ในออฟฟิศ ฟังเสียงของเซียเซียงซื่อ ดวงตาเต็มไปด้วยความรังเกียจที่ไม่ได้ปิดบัง พูดอย่างไม่เกรงใจว่า "ไม่เจอกันหลายวัน ฝีมือแกล้งโง่ของท่านเซียเพิ่มขึ้นไม่น้อยเลยนะ"
เซียเซียงซื่อมีวุฒิภาวะในการควบคุมอารมณ์ดีมาก ถูกพูดจาเสียดสีใส่หน้าก็ไม่โกรธ ยังพูดต่อไปว่า "ท่านประธานสุโทรมาเพื่อเยาะเย้ยฉันอย่างนั้นหรือ?"
"แน่นอนว่าไม่ใช่ ฉันไม่สนใจว่าภายในบริษัทคุณตัดสินใจกันยังไง แต่ฉันแนะนำให้คุณหยุดการกระทำของคุณซะดีๆ"
เซียเซียงซื่อยกขาขึ้นพาด เอนหลังพิงพนักเก้าอี้แล้วพูดว่า "ฉันไม่เข้าใจความหมายของท่านประธานสุ"
ซูหว่านชิงพูดว่า "เราทุกคนเป็นคนฉลาด บางเรื่องต้องพูดให้ชัดเจนขนาดนั้นหรือ?"
ได้ยินแบบนั้น เซียเซียงซื่อก็เลิกแสร้ง ยิ้มบางๆ พูดว่า "ท่านประธานสุกำลังสอนฉันทำงานหรือ? ยื่นมือยาวเกินไปหน่อยไหม?"
ซูหว่านชิงยังคงแข็งกร้าว "ยื่นมือยาว ยังดีกว่าล้ำเส้นแล้วถูกหักกระดูกสันหลัง เรื่องทั่วไปฉันไม่ถือสา ค้าขายก็ว่ากันตามการค้า"
"แต่ถ้าคุณกล้ายื่นมือไปหาหลานชายฉันอีก ฉันไม่รังเกียจที่จะเปิดศึกเต็มรูปแบบกับโบลัวเอ็นเตอร์เทนเมนต์"