ที่หน้าบ้านพัก ลู่ยี่หมิงและหลินหว่านฉิงกำลังทานข้าวกันอยู่
ในห้องนอนชั้นสอง ฉินเซวียนอยู่คนเดียวในห้อง
ฉู่หยางไม่อยู่ หลังขึ้นไปชั้นบนก็ถูกเฉินเยว่เรียกตัวไป ฉินเซวียนก็ไม่รู้ว่าทั้งสองไปทำอะไรกัน
ฉินเซวียนนอนลงแล้ว หนุนหมอน หยิบโทรศัพท์ที่ทีมงานให้มา เปิดหน้าจอข้อความ พิมพ์ข้อความส่งไปให้ลั่วชิงฮวน
"พรุ่งนี้ฉันทำอาหาร อยากกินอะไรไหม?"
ลั่วชิงฮวนคาดว่ากำลังอาบน้ำอยู่ ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมงถึงจะตอบกลับมา
คำตอบมีเพียงบรรทัดเดียว: "อยากกินซี่โครงตุ๋นน้ำตาลนิดหน่อย"
ฉินเซวียนอ่านจบข้อความนี้ วางโทรศัพท์ของทีมงานไว้ข้าง ๆ แล้วหยิบโทรศัพท์ส่วนตัวขึ้นมา เปิดวีแชทของลั่วชิงฮวน ส่งข้อความไปว่า "ได้"
ลั่วชิงฮวน: "ง่วงนิดหน่อย กำลังจะเตรียมตัวนอนแล้ว"
ฉินเซวียน: "ราตรีสวัสดิ์"
ลั่วชิงฮวน: "ราตรีสวัสดิ์"
คำราตรีสวัสดีสองคำ คั่นด้วยประตูสองบานและทางเดินครึ่งช่วง แตะกันเบา ๆ แล้วแยกย้ายไปตกที่ที่ของมัน
หน้าจอมืดลง
ฉินเซวียนวางโทรศัพท์บนหัวเตียง นอนลงบนหมอนอีกครั้ง มือทั้งสองประสานกันไว้ท้ายทอย มองเพดาน
แสงจันทร์ที่ลอดผ่านช่องม่านตกลงบนใบหน้าของฉินเซวียน
เขาไม่ขยับ ไม่รู้สึกตัว เพราะตอนนี้เขากำลังคิดถึงดวงจันทร์ในใจของตัวเอง
[สองคนนี้ตั้งแต่วันแรกก็ส่งข้อความหากันตลอด ฉันรู้สึกว่าข้อความหัวใจทุกวันนี้ ทำให้ประสิทธิภาพการคุยของพวกเขาลดลงไปนิดหน่อย]