ทุกคนเก็บโต๊ะอาหารเสร็จ เหลือเพียงลู่ยี่หมิงคนเดียวในครัวที่กำลังล้างจาน
ลู่ยี่หมิงเช็ดจานใบสุดท้ายให้แห้ง แล้วเช็ดน้ำบนมือกับผ้ากันเปื้อน
จากนั้นก็วางกล่องข้าวเก็บความร้อนใบหนึ่งไว้ข้างไมโครเวฟ
กล่องข้าวนี้ ก่อนกินข้าวเย็นเขาขอให้กู้ม่านช่วยเก็บไว้ให้เป็นพิเศษ
ทำสิ่งเหล่านี้เสร็จ ลู่ยี่หมิงหยิบโทรศัพท์ออกมา ส่งข้อความในวีแชทถึงหลินหว่านฉิง
“ฉันเก็บข้าวไว้ให้เธอ ถ้ากลับมาแล้วหิวก็กินได้นะ”
หลังจากส่งข้อความไป ลู่ยี่หมิงก็เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า
ปิดไฟ เดินออกจากครัว ไปที่ห้องนั่งเล่น
ในห้องนั่งเล่นมีหลายคนนั่งกระจายกันอยู่คนละมุม
ฉินเซวียน เจียงเฉิน และเสิ่นอี้เฟิงนั่งอยู่บนโซฟา ต่างคนต่างเล่นโทรศัพท์ ฉู่หยางกำลังเปิดดูรูปในกล้อง ส่วนเฉินเยว่กับกู้ม่านนั่งคุยกันอยู่หน้าต่างบานใหญ่
ลั่วชิงฮวนไม่อยู่ เธอขึ้นไปคุยโทรศัพท์ข้างบน
ลู่ยี่หมิงกวาดตามองรอบหนึ่ง แล้วนั่งลงที่มุมโซฟาอย่างเป็นธรรมชาติ ห่างจากเจียงเฉินไม่ไกลนัก หยิบรีโมตบนโต๊ะมากดไปเรื่อยเปื่อย
เจียงเฉินไม่แม้แต่จะเงยหน้า แต่ปากไม่หยุด: "ล้างจานเสร็จแล้วเหรอ?"
"ก็แน่นอน ถ้าไม่เสร็จฉันจะออกมาได้ยังไง?"
ลู่ยี่หมิงตอบกลับ พร้อมกับเปลี่ยนช่องทีวีไปเป็นช่องกีฬา ทำเป็นดูฟุตบอล แต่ใจไม่ได้อยู่ที่จอเลย
เฉินเยว่หันมามองจากหน้าต่าง เห็นเงาหลังของลู่ยี่หมิง แล้วพูดกับกู้ม่านเสียงเบา: "คืนนี้พี่ยี่หมิงเงียบผิดปกตินะ ปกติคงชวนไปเล่นเกมกันแล้ว"