ฉินเซวียนและลั่วชิงฮวนเดินออกจากฐานกระโดดร่ม ตอนนั้นก็เกือบเที่ยงวันแล้ว
ทั้งคู่เปลี่ยนเสื้อผ้ากลับเป็นชุดเดิม เดินเคียงข้างกันผ่านลานจอดรถ ฉินเซวียนดึงประตูรถเปิดแล้วหันไปถามเสียงเบาๆ ว่า "หิวยังไง?"
ลั่วชิงฮวนนั่งลงที่เบาะข้างคนขับ "ก็พอได้"
ฉินเซวียนพยักหน้า สตาร์ทรถ
สถานที่กินข้าวฉินเซวียนจัดเตรียมไว้ล่วงหน้าแล้ว
ทั้งคู่ไม่ได้กลับเข้าเมือง แต่ตรงดิ่งเข้าไปในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งใกล้ๆ
ชานเมืองไม่ได้เจริญรุ่งเรืองเท่าในเมือง แต่ก็มีความวุ่นวายน้อยกว่า อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นดินและกลิ่นหญ้าไม้
เสียงไก่ขันและสุนัขเห่าปะปนกัน บางครั้งก็เห็นวัวควายเดินเป็นกลุ่มๆ อยู่ข้างทาง เป็นภาพที่ไม่เคยเห็นในเมืองใหญ่
ฉินเซวียนและลั่วชิงฮวนนั่งอยู่ในรถ ไม่ได้เปิดแอร์ แต่ลดกระจกลงปล่อยลมโชยเข้ามา
ลั่วชิงฮวนวางมือบนขอบหน้าต่าง มองบ้านชั้นเดียวเตี้ยๆ ที่ผ่านไปเรื่อยๆ แล้วถามขึ้นว่า "เราจะไปกินอะไร?"
ฉินเซวียนจ้องมองถนนข้างหน้า "ขาหมูอบ"
ลั่วชิงฮวนหันหน้ามองเขา "แบบนั้นต้องรอนานไหม?"
"ไม่หรอก ฉันให้ร้านเตรียมไว้ก่อนแล้ว พอเราไปถึงก็กินได้เลย"
"อ้อ"
ลั่วชิงฮวนหันกลับไป มองออกไปนอกหน้าต่างต่อ
ฉินเซวียนขับรถเลี้ยวซ้ายทีขวาทีในหมู่บ้าน ผ่านตรอกแคบๆ หลายสาย สุดท้ายก็มาจอดที่หน้าบ้านพักอาศัยสองชั้นที่สร้างเองหลังหนึ่ง