ตอนที่ 103 พิณล้ำเสียงห้าสิบสาย สายหนึ่งหลักหนึ่งคิดถึงวัยงาม

ลั่วชิงฮวนเหลือบมองฉินเซวียนแล้วถามย้ำว่า "จริง ๆ แค่นิดเดียวจริงเหรอ?"

ฉินเซวียนสายตาหลบเลื่อน คีบหมูสามชั้นชิ้นหนึ่งใส่ปาก: "จริง ๆ"

ลั่วชิงฮวนดูออกว่า เรื่องระหว่างฉินเซวียนกับครอบครัวเจ้าของร้านไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่พูดแน่นอน แต่เธอก็ไม่ใช่คนประเภทที่ต้องขุดคุ้ยให้ถึงก้นบึ้ง

พอเห็นว่าฉินเซวียนไม่อยากพูดมาก ลั่วชิงฮวนก็ไม่ถามต่อ ก้มหน้ากินต่อไป

หมูอบหลุมของร้านนี้อร่อยจริง ๆ นะ

ลั่วชิงฮวนอดชื่นชมในใจไม่ได้: "ปากของฉินเซวียนนี่เลือกจริง ๆ ร้านที่เขามองว่าดี ต้องมีดีจริง ๆ แน่ ๆ"

อู่อีเสียนที่อยู่ข้าง ๆ คอยบริการแขก ได้ยินบทสนทนาทั้งหมดของคนทั้งสอง เดิมทีอยากจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง

แต่พอเห็นว่าฉินเซวียนไม่มีทีท่าจะเล่าเรื่องราว เด็กสาวก็กลั้นคำพูดที่ถึงปากไว้ได้ในที่สุด

[ฉินเซวียนทำตัวปิดบังขนาดนี้ ต้องรู้สึกผิดแน่ ๆ แหวะ! ผู้ชายสารเลว!]

[ลั่วชิงฮวนก็เหมือนกัน ลังเลอยู่อย่างนั้น กล้าถามด้วยซ้ำ น่าผิดหวัง!]

[พวกเธอลงมาจากภูเขาไหนกัน? ใครจะถามหรือไม่ถาม จะพูดหรือไม่พูด เกี่ยวข้องอะไรกับพวกเธอ?]

[ฉันยอมแพ้จริง ๆ สองวันนี้พวกแอนตี้แฟนมาจากไหนกันมากมายขนาดนี้?]

[ฉินเซวียนกับลั่วชิงฮวนแค่กินข้าวยังถูกตัดสินได้อีก แม่เธอยังเป็นห่วงมากกว่าเธออีกนะ?]

[พี่ข้างบน ถ้าพูดเก่งขนาดนั้น ก็พูดเพิ่มอีกสักสองสามประโยคเร็ว]

ลั่วชิงฮวนกินไปพลางคุยกับฉินเซวียนไปพลาง ถามว่า: "ร้านนี้เปิดมานานแล้วเหรอ?"