บาร์บีคิวชุดแรกออกจากเตาได้ไม่นาน
ผลลัพธ์ก็อย่างที่เฉินเยว่คาดไว้เป๊ะ
เสิ่นอี้เฟิงทำได้เร็วกว่าลู่ยี่หมิงนิดหน่อย แต่เนื้อบนไม้เสียบที่ยกมาบางชิ้นยังเห็นสีชมพูชัดๆ
ตั้งแต่เฉินเยว่ย้ายออกไป เจียงเฉินก็กลายเป็นคนที่นั่งใกล้เตามากที่สุด
ตอนบาร์บีคิวถูกยกมาเสิร์ฟ เจียงเฉินกำลังนั่งคุยกับกู้ม่านที่อยู่ข้างๆ ไม่ได้สนใจมอง แค่เอื้อมไปหยิบไม้เสียบหนึ่งอัน ดูไม่ดู ใส่ปากเลยทันที
เจียงเฉินกัดไปสองคำก็รู้สึกได้ว่ามันไม่ปกติ รีบคายเนื้อในปากออกมาทันที
จากนั้นก็คว้าเบียร์ข้างๆ ขึ้นมาดื่มอึกๆ ต่อขวดใหญ่
จนกลิ่นคาวเลือดในปากจางลง เจียงเฉินถึงได้หันไปพูดกับเสิ่นอี้เฟิง: "พี่เฉิน เนื้ออันนี้ยังมีเลือดซึมอยู่เลย สุกไม่ทันนะครับ"
เสิ่นอี้เฟิงกำลังจะเดินกลับไปย่างต่อ พอได้ยินที่เจียงเฉินพูดก็หยุดฝีเท้า หันกลับมาตอบ: "เนื้อวัวแก่เกินไปเคี้ยวไม่ไหว ผมเลยย่างแบบมีเดียมแรร์เป็นพิเศษ"
เจียงเฉินอึ้งไปมองเขา: "เนื้อเสียบมีเดียมแรร์เนี่ยนะ?"
"ใช่ มีปัญหาอะไรรึเปล่า?"
เจียงเฉินอดไม่ได้ที่จะบ่น: "พี่เฉิน นั่นมันมาตรฐานอาหารตะวันตกนะครับ ตอนนี้เรากินกันไม่ใช่ของแพงอะไร แค่เนื้อวัวธรรมดากิโลละไม่กี่สิบหยวน ขอให้สมจริงสมจังหน่อยได้ไหมครับ"
ทันทีที่เจียงเฉินพูดจบ ลู่ยี่หมิงก็ถือไม้เสียบที่ย่างเสร็จของตัวเองเดินเข้ามาจากด้านข้าง
"มาๆๆ ลองของฉันสิ รับรองสุกแน่นอน"
เจียงเฉินวางเนื้อมีเดียมแรร์ในมือลง หันไปมองลู่ยี่หมิง สุดท้ายก็กลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่: "ไม้เสียบ? อยู่ไหน?"