เนื้อแกะเสียบไม้ย่างเสร็จแล้ว ฉินเซวียนแบ่งเนื้อเสียบไม้ออกเป็นสองส่วน
ส่วนหนึ่งมาก อีกส่วนหนึ่งน้อย
ส่วนที่น้อยกว่านั้น ฉินเซวียนเลือกมาอย่างพิถีพิถัน เป็นไม้ที่ดีที่สุดในจำนวนนี้ วางไว้ตรงหน้าลั่วชิงฮวน
เนื้อเสียบไม้ที่เพิ่งย่างเสร็จยังร้อน ๆ ลั่วชิงฮวนหยิบขึ้นมาไม้หนึ่ง เป่าที่ปาก แล้วกัดเนื้อแกะชิ้นเล็ก ๆ
จากท่าทางตอนย่างของฉินเซวียนเมื่อครู่ ลั่วชิงฮวนก็รู้อยู่แล้วว่ารสชาติของสิ่งที่ฉินเซวียนย่างออกมานั้นต้องไม่เลวแน่ ๆ
แต่พอได้กินเข้าปากจริง ๆ ลั่วชิงฮวนกลับพบว่า ตนเองยังประเมินฝีมือของฉินเซวียนต่ำเกินไป
ถึงแม้ลั่วชิงฮวนจะได้ชิมเพียงเล็กน้อย แต่รสสัมผัสนุ่มหนึบและรสชาติเผ็ดเล็กน้อยหอมกลมกล่อมนั้น ดีกว่าบาร์บีคิวทั้งหมดที่ลั่วชิงฮวนเคยกินมา
ลั่วชิงฮวนกลืนเนื้อในปากลง แล้วยกมือชูนิ้วโป้งให้ฉินเซวียนที่ยืนมองอยู่ไม่ไกล
ฉินเซวียนเห็นท่าทางของลั่วชิงฮวน ก็ไม่ได้พูดอะไร แค่ยิ้ม แล้วยื่นนิ้วโป้งตอบกลับไป ก่อนจะเดินกลับไปที่เตาปิ้ง
[สองคนนี้ตอนนี้สื่อสารกันโดยไม่ต้องใช้คำพูดแล้วเหรอ? ทุกอย่างอยู่ในความเข้าใจ?]
[ผ่านมาแค่ครึ่งเดือน แต่ฉันกลับรู้สึกว่าพวกเขาอยู่ด้วยกันมาหลายปีแล้ว]
[ตอนนี้ฉันไม่ได้สนใจเรื่องความรักของพวกเขา ฉันสนใจมากกว่าว่าเสียบไม้ที่พี่เทพครัวย่างนั้นอร่อยแค่ไหน]
[พวกคุณกินเสียบไม้กัน ขอฉันร่วมด้วยได้ไหม? ฉันเอาภาชนะมาเอง จะได้ไม่รบกวนสายตาที่สื่อสารกันของพวกคุณ!]