ลู่ยี่หมิงรู้สึกว่าแสงแดดบนหัวถูกเงาของใครบางคนบังไว้ ยังไม่ทันได้เงยหน้าขึ้น ก็ได้ยินเสียงของหลินหว่านฉิง
เขาหันไปตามต้นเสียง ใบหน้ามีรอยยิ้มแบบพระอาทิตย์น้อยอันเป็นเอกลักษณ์ของตัวเองขึ้นมาทันที พยักหน้าแล้วตอบว่า "ใช่"
ตอนที่ลู่ยี่หมิงพูดกับหลินหว่านฉิง น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความภูมิใจแบบคนที่กำลังทำสิ่งที่เจ๋งมากอยู่
"แกทำมานานแค่ไหนแล้ว?"
"ประมาณสิบนาทีได้"
"ยังไม่ติดอีกเหรอ?"
ลู่ยี่หมิงขมวดคิ้วแล้วพูดว่า "อืม ลองไปหลายครั้งแล้ว ติดไม่ติดสักที"
หลินหว่านฉิงย่อตัวลง แล้วชี้ไปที่ถ่านก้อนที่เกือบจะถูกเขาจัดการจนแหลกสลายอยู่ตรงหน้า พูดขึ้นว่า "ถ้าจะจุดถ่าน ก็ต้องเอาถ่านมากองซ้อนกันก่อนไม่ใช่เหรอ?"
"ต้องทำแบบนั้นด้วยเหรอ?"
หลินหว่านฉิงเห็นว่าลู่ยี่หมิงไม่รู้จริง ๆ ก็ขี้เกียจอธิบาย เอื้อมมือไปเก็บถ่านที่กระจัดกระจายอยู่ใกล้เท้าของลู่ยี่หมิง แล้ววางซ้อนกันตรงกลางเตาให้เป็นทรงเจดีย์เล็ก ๆ "ต้องกองแบบนี้เป็นภูเขาลูกเล็ก ๆ อากาศถึงจะเข้าไปได้ แล้วไฟถึงจะติด"
ลู่ยี่หมิงนั่งยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ มองการกระทำของเธอ มือที่ถือปืนจุดไฟวางลงแล้ว สายตาตามมือเธอไปตลอด
หลินหว่านฉิงวางกองถ่านเสร็จ ก็เก็บมือ ลุกขึ้นยืน แล้วพูดว่า "ลองอีกทีสิ"
ลู่ยี่หมิงตอบรับหนึ่งครั้ง หยิบปืนจุดไฟขึ้นมาใหม่ เล็งไปที่กองถ่านที่หลินหว่านฉิงจัดวางไว้ แล้วกดไก
เปลวไฟพุ่งออกมา ปีนขึ้นไปตามช่องว่างระหว่างก้อนถ่าน