ประมุขต้าอวี่หลบหนีไปแล้ว ช่วงหลายปีที่ผ่านมาไม่เคยก้าวเท้าเข้าสู่ต้าฉิน ครั้งหนึ่งที่หาได้ยากยิ่งก็ถูกตีจนต้องล่าถอยกลับไปยังทะเลมืดอีกครา
ราวกับนาง เลี่ยเจียงฉ่าหลิงผู้นั้นก็หนีเร็วยิ่งกว่าใคร พร้อมพรึบหนีกลับไปยังอาณาจักรมังกรดำ
ณ จุดนี้เอง แสงไฟแห่งหุบเขาเซี่ยนแดงจึงดับสูญสิ้น เหลือไว้เพียงโลกันดารที่พังทลาย
"ท่านเซี่ยนแดง ขอวิญญาณของท่านจงสงบสุข" ฝูซีหยิบกระติกสุราขึ้นมา เทรดลงอย่างเบามือ
นางตื่นขึ้นมาช้าเกินไป เพื่อนเก่าแก่นับไม่ถ้วนจากไปแล้ว คนรุ่นชางกำลังคล้อยตามกาลเวลา ทีละคนทีละคนจมหายลงในสายธารแห่งประวัติศาสตร์
เจียง!
กระบี่บินพุ่งทะยานสู่ฟ้า คนทั้งหลายที่รบรามาทั้งคืนก้าวขึ้นหนทางกลับ ไม่มีใครไม่บาดเจ็บสาหัส
ฉู่เซียวอ่อนล้าที่สุด นับแต่ตกลงจากห้วงอวกาศก็จมสู่ความหลับใหล ร่างทั้งร่างเปื้อนเลือด ดูน่าสมเพชรนัก
ดีหน่อยที่ยังมีหมอนนุ่มนวล ก็คือตักของน้องเหยา เขาจึงนอนแนบกับตักนั้น มึนงงเลื่อนลอย
ผู้ได้รับการปฏิบัติดีเช่นนี้ ยังมีอีกคนคือเฉินอวี่ นอนในอ้อมอกของท่านหญิงกู่ฉิน หลับอย่างสงบสุข
ฝูซีนั่งอยู่ตรงกลาง แลมองฉู่เซียวกับเย่เหยาก่อน แล้วจึงเหลือบมองชิงอี๋กับเฉินอวี่ ไม่รู้สึกตัวก็สูดลมหายใจลึก
ดอกไม้งามพระจันทร์เต็มดวง
คู่รักจับมือกันครบคู่
ดูเหมือนจะเหลือนางคนเดียวที่ยังโสด
โอ้ ไม่ใช่ ยังมีลิงโสดอีกตัว ตัวนั้นตื่นขึ้นมาอย่างงั่งเข่า มองเห็นภาพตรงหน้า คิ้วเล็ก ๆ ขมวดขึ้นเล็กน้อย
ไม่มีใครมาอธิบายข้อข้องใจให้มัน ก็สนุกอยู่คนเดียวในใจดีกว่า ยินดีแทนฉู่เซียว ก็ไม่รู้โดนใครต่อยมาบ้าง แต่หมัดนี้ต้องโดนแบบคุ้มค่าแน่ ถึงกับก้าวเข้าสู่ขั้นรู้แจ้งสวรรค์ขั้นเก้าได้