ฮัดชี่!
มนุษย์ผู้ก่อกรรมทำชั่วไปมากพอ แม้แต่จะจามก็ยังเป็นเลือด
ภูตร้ายหลีเจียงก็เป็นคนประเภทนี้ ตั้งแต่หลบหนีออกจากสำนักศึกษาชิงเฟิง จามหนึ่งครั้งเป็นเลือดหนึ่งปาก
ผู้สาปแช่งเขาย่อมไม่น้อย และบาดแผลสาหัสทั้งตัวของเขาก็ย่อมเจ็บปวดแน่นอน
"วันหน้า ข้าจะให้พวกเจ้าได้เห็นดี"
ภูตร้ายหลีเจียงส่งเสียงหึหึเย็นชา หนีไปถึงขอบฟ้าแล้วก็ยังไม่ลืมเหลียวกลับมอง แววตายังเต็มไปด้วยโลภะ
ชิงเฟิงนั้นฮวงจุ้ยไม่เอื้อ แต่กลับมีของวิเศษนับไม่ถ้วน เขาได้ขุดชีพจรวิญญาณปฐพีอันยิ่งใหญ่ภายในไปแล้ว ยังมีสระหยกใสอีกแห่ง
นอกจากนี้ก็คือภูตน้อยผู้แปลกประหลาดตนนั้น และหญิงสาวขั้นยุทธ์แท้ผู้มีร่างกายอนัตตา วันหน้าต้องจับมาให้ได้ทั้งคู่
เมื่อถอนสายตา เขาจึงกุมอกเดินทางขึ้นฟ้าไป ทว่าเลือกทิศทางผิด เพิ่งกวาดผ่านเทือกเขาหนึ่ง ก็ปะทะเข้ากับกลุ่มคนที่โทสะลุกเป็นไฟทั้งคณะ
จ้องมองให้ชัด ก็คืออู่เต๋อและพวก พวกเขารับสื่อสารผ่านสัญลักษณ์เผา จึงรีบเร่งฝ่ากลับมา บังเอิญจริง ๆ มาเฉียดหน้ากับภูตร้ายหลีเจียงพอดี
เชี่ย!
ยืนยันด้วยแววตาแล้ว — คือผู้ที่บุกปล้นบ้านเก่าของพวกเขา
"อีกแล้ว ไอ้สารเลว!"
"หนีสิ หนีไปไหน"
ศัตรูเก่าพบหน้ากัน
ย่อมแดกดันแดกดันเป็นไฟ
อู่เต๋อและพวกไม่พูดพล่ามทำการ รุมลงมือพร้อมกัน โทสะที่กักขังมาทั้งอก ในที่สุดก็ได้เผชิญหน้ากับต้นตอแล้ว
มนุษย์ในความพิโรธย่อมระเบิดพลังต่อสู้เกินปกติ เหล่าบรรพบุรุษแห่งชิงเฟิงทั้งคณะจึงคำรามลั่น
"น่าตาย" ภูตร้ายหลีเจียงก็แค้นใจไม่น้อย โกรธจนขบเขี้ยว เพิ่งโดดออกจากหลุมหนึ่ง หันหน้าก็ชนเข้ากับผู้เข้มแข็งแห่งชิงเฟิง
สภาพไม่เอื้ออำนวย สองมือย่อมสู้สี่มือไม่ไหว แม้คู่ต่อสู้ล้วนเป็นขั้นรู้แจ้งสวรรค์ ก็ทุบเขาจนไม่อาจเงยหน้า พลังชั่วร้ายทั้งตัวแทบถูกทำลายสิ้น
โชคดีที่เขาชำนาญวิชาหลบหนี ต่อสู้ดุเดือดระห่ำ ฝ่าฝืนหนีออกมาได้อย่างปาฏิหาริย์ ลากร่างพังยับหนีไปเหมือนหมาไร้บ้าน