แกร๊ก!
ราตรีเงียบสงบ ยิ่งทำให้เสียงกระดูกทับถูกกันดังขึ้นเป็นระยะ ๆ ฟังชัดเจนยิ่ง ทั้งหมดล้วนดังมาจากฉู่เซียว
นับแต่จมตัวลงในบ่ออวี่ชิง เขาก็หลับลึกมาสามวัน ร่างกายที่พิการบาดเจ็บจากสงครามใหญ่ ถูกซ่อมแซมซ้ำแล้วซ้ำเล่าภายใต้การหมุนเวียนด้วยตนเองของเคล็ดวิชาโกลาหล
ร่างของเขาเปล่งประกายเจิดจรัส เอ็น เนื้อ และกระดูกแห่งภูมิที่เก้ายิ่งแข็งแกร่งขึ้น ทั้งร่างพันพัวด้วยกลิ่นอายอัสนี หากตั้งใจฟังให้ดี ดูเหมือนจะได้ยินเสียงมังกรคำรามอีกด้วย
เปรียบเทียบกันแล้ว เย่เหยาที่อยู่ไม่ไกลนักกลับเงียบสงบผิดวิสัย จนแม้แต่เสียงหายใจเบา ๆ เพียงหนึ่งก็ไม่ปรากฏ
ไม่ตาย หากแต่บาดเจ็บสาหัสจนต้องปิดประตูบำเพ็ญ ผนึกน้ำแข็งตัวเองไว้ เสื้อผ้า เรือนผม ขนตา... ล้วนเคลือบด้วยชั้นน้ำแข็งบาง ๆ อาบแสงจันทร์ราวกับรูปแกะสลักน้ำแข็งที่มีชีวิตชีวา
มีปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติปรากฏรอบกายนาง หมอกจาง ๆ พันพัวพร่างพราย มีแสงรุ้งลอยพลิ้ว ทัศนียภาพราวดั่งฝัน ส่งกลิ่นอายแห่งการเปลี่ยนถ่ายกระดูกเปลี่ยนเนื้อ
หากจิตกระบี่เผาฟ้าและจิตอัสนีเลือดปราบอยู่ที่นี่ คงเบิกตาโตเป็นประกายแน่
สามีภรรยารักใคร่กลมเกลียว ว่าจริงก็ไม่เท็จ ฉู่เซียวก้าวเข้าสู่ขั้นเก้าแล้ว แม่สาวน้อยคนนี้ของเขา ดูเหมือนก็เหลือเพียงก้าวสุดท้าย
สภาพเช่นนี้คือสัญญาณแห่งการฝ่าขั้นอย่างแน่ชัด ถ้าไม่มีอุบัติเหตุ ย่อมสามารถทะลวงผ่านด่านได้ หาใช่เพียงเสียเวลาบ้างเท่านั้น
พูดถึงบรรพชนทั้งสองนั่น สองวันนี้ยุ่งนักหนา ยุ่งอยู่กับรักษาคนเจ็บป่วย ก็ไม่รู้ลูกหลานตระกูลไหนนอกรีต แอบลอบลงคำสาป
รุ่นเสวียนแห่งชิงเฟิง ราวแปดส่วนล้วนถูกเล่ห์เหลี่ยม นอนแผ่เป็นแถวใหญ่ มันชักจะตั้งใจตัดขาดสายสืบสันดานสายนี้เสียแล้ว!