ปัง!
ปฐพีสั่นไหวโกลาหล ซากปรักหักพังสีเลือดถูกตราสมบัติแสงทองของเฒ่าเต๋าตงหลิงทุบลงจนเกิดเหวลึก ทำให้ชนทั้งหลายตาค้างตะลึง
ยินมานานแล้วว่าปฐมบรรพบุรุษแห่งสำนักศึกษาฮ่าวเยวี่ย ฝีมือใกล้เคียงธรรมชาติบันดาล ครั้งนี้ได้เห็นกับตา ก็เป็นความจริงดังว่า หวดเดียวแบบนี้ ภายใต้ขั้นกึ่งอนัตตา ผู้ใดจะต้านไหว?
เมื่อหมอกควันจางไป ร่างของฉู่เซียวก็หายไปแล้ว
คนทั้งหลายล้วนรู้...เขาตายแล้ว โดนตราสมบัติแสงทองบดขยี้ แหลกลาญเป็นผุยผง แม้แต่เนื้อหนังหนึ่งนิ้วก็ไม่เหลือ
บ้างก็เย้ยหยัน บ้างก็ถอนใจ กลุ่มแรกโล่งอก ไม่ต้องฝันร้ายอีกต่อไป ส่วนกลุ่มหลัง ย่อมมีน้ำใจสงสารผู้มีฝีมือบ้าง
ฉู่เส้าเทียนแห่งชิงเฟิง อัจฉริยะหายากยิ่งกว่าพันปี! ในยุคเดียวกัน ยอดยิ่งกว่าเจ้าสำนักกระบี่ชิงเฟิงไปแล้ว หากมีเวลา ย่อมเติบใหญ่เป็นผู้แข็งแกร่งชั้นยอดแห่งยุค
เสียดาย โดนหวดเดียวสิ้นใจ
เปิ๊บ!
หล้าสิบลี้เป็นแดนดินอันดี จะมาเที่ยวชมเมื่อไรก็ได้ ครั้งที่ฉู่เซียวเข้ามา ยังรู้สึกอบอุ่นเป็นอย่างดี
ก็จริงไม่หนาว แต่ทั้งร่างปวดแทบขาด บาดเจ็บสาหัสเหลือเกิน หลายแห่งเลือดและกระดูกโผล่พ้นเนื้อ ไม่เหลือโฉมมนุษย์แล้ว
ช่างมัน
ไม่ตายอยู่ดี
"เจ้ารอให้ข้าเลย"
ฉู่เซียวเบื้องเลือดออกปากมาหนึ่งหยด รีบนั่งขัดสมาธิ บังคับเคล็ดวิชาโกลาหลอย่างสุดชีวิต
ยังไม่จบ เรื่องนี้ยังไม่จบ เมื่อได้พักหายใจ ต้องตามไปชำระบัญชีกับเฒ่าเต๋าตงหลิงให้จงได้
"รวยแล้ว!" ฉู่เซียวรักษาบาดแผล ลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์ก็เบิกดวงตาเพลิงทอง กวาดสายตามองรอบหล้าสิบลี้ ของล้ำค่าถูกกองเป็นภูเขาน้อยใหญ่
ทั้งหมดนี้ คือของที่ยึดมาได้ของใครบางคนนับแต่มาถึงตงหลิง พวกร้านค้าของตระกูลเจียงยังถือว่าเล็กน้อย ความมั่งคั่งที่แท้จริง คือห้องสมบัติของตระกูลเจียง
ตระกูลสืบสายโลหิต สืบทอดมาหลายชั่วอายุ ที่สะสมมาเป็นทรัพย์ฐาน ย่อมไม่ใช่สิ่งที่ตระกูลเล็ก ๆ จะเทียบได้ บัดนี้ล้วนตกอยู่ในกระเป๋า พอกินไปได้อีกหลายปีเลยทีเดียว?