สำนักเซ่อจี้ผ่าซานถูกระเบิดย่อยยับ ตระกูลเจียงกลายเป็นซากปรักหักพัง เหมือนนรกอวิจีที่ไร้วันออก เสียงร้องโหยหวนดังกระหน่ำทั่ว พลังเลือดลมฟุ้งกระหน่ำขึ้นสู่ฟ้า
บนฟ้าใต้พิภพ ล้วนมีการรบรา ผู้คนที่เฝ้าดูต้องตื่นตระหนกขวัญเสีย ส่วนใหญ่ตกตะลึงในฉู่เซียว ที่ด้วยพลังแค่ขั้นที่ห้า บุกเข้าปะทะกับผู้ครึ่งก้าวอนัตตา กลับไม่เสียเปรียบแม้แต่น้อย
เมื่อมองดูฉู่เซียวอีกคนหนึ่ง ก็เป็นพันธุ์เดียวกัน ตระกูลเจียงโดนหนักจากการระดมยิงหน้าไม้เซ่อจี้ แม้จะสูญเสียหนักหนา แต่ผู้เข้มแข็งยังเหลืออยู่ กลับถูกเขาคนเดียวฟันจนแหกตา
"ฉู่เส้าเทียนสองคน ทำไมพลังศึกจึงเท่ากัน?" คนรุ่นหลังที่ความรู้สั้นเตี้ย ต่างหน้ามืดตาลาบ
มีผู้อาวุโสผู้เห็นการมาก บีบเครากล่าวว่า "ถ้าไม่ดูผิด นั่นคือมหาวิชาเต๋า หนึ่งลมหายใจกลายเป็นสามกาย"
"วิชาที่สาบสูญไปนานแล้ว ฉู่เซียวกลับรู้ลึก ไม่แปลกที่มันกล้าต่อสู้จนถึงตายกับตระกูลเจียง"
ฮึ่ม!
ท่ามกลางเสียงสนทนา เสียงคำรามสะท้านฟ้าก้องกัมปนาทถึงเบื้องบน เมื่อเงยหน้ามองขึ้น จึงรู้ว่าคือเจียงเหลาจวิน เคลื่อนมหาวิชาฆ่าฟัน อัญเชิญมังกรทองแปดตัวออกมา
สะเทือนใจยิ่งกว่าเสียงมังกรคำราม คือเสียงสวดมนต์ของพระพุทธเจ้านับนับถ้วน ฉู่เซียวได้เคลื่อนพระพุทธนับพันพระหัตถ์ เพราะอยู่ในสภาพปีศาจ พระพุทธรูปยักษ์จึงคล้ำดำมืด พลังมารบาปม้วนตลบฟุ้งขึ้น
มังกรหนึ่งกับพุทธะหนึ่ง ต่างฝ่ายต่างยืนตะวันออกตะวันตก ปะทะกันตรง ๆ ทุกครั้งที่ปะทะกัน คลื่นแรงลมปราณย่อมฟุ้งซัด พัดหล้ากวาดปฐพี ภูเขาทั้งลูกทั้งลูกถูกชนจนถล่มทลาย
ผู้ชมล่าถอยแล้วล่าถอยอีก ไม่มีผู้ใดกล้าเข้าใกล้ มันช่างโกลาหลนัก ไม่ว่าจะมหาสวรรค์อันว่างเปล่า หรือซากปรักหักพังของตระกูลเจียง ล้วนกลายเป็นแดนต้องห้ามทั้งสิ้น
ปัง!
ฆ่าคนปล้นของ ไม่เสียเวลาสักอย่าง
ร่างแยกของฉู่เซียวพุ่งเข้าถล่มซากปรักหักพัง หมัดหนึ่งทะลวงทะลุผ่านตำหนักใต้พิภพหนึ่งแห่ง มีรัศมีเจิดจรัสเปล่งประกายจากภายใน ผู้ใดเห็นต่างตาเปล่งประกายระยิบ