ค้ำกำแพง
กุมบั้นเอว
เดินกะเผลก
เป็นภาพชินตาของฉู่เซียวทุกครั้งที่ออกจากสนามประลองยุทธ์
คนรับใช้ตระกูลเย่ล้วนคุ้นเคย
บุตรเขยที่แต่งเข้าบ้านช่างลำบากยิ่ง!
นายท่านไร้บุตรชาย ย่อมคาดหวังให้บุตรเขยกลายเป็นมังกร
ทรัพย์สมบัตินี้ ไม่ช้าก็เร็วต้องตกถึงมือคุณหนูและคุณชาย
พอพูดถึงเย่เทียนเฟิง ก็ร้อนรนยิ่งนัก!
หลายวันมานี้ เขาตระเวนไปทั่วโรงหมอในเมืองกว่างหลิง
กระทั่งเมืองเทียนอู่ที่อยู่ข้างเคียง หรือเมืองโบราณจันทรัตติที่ไกลออกไป ก็ล้วนส่งคนไป
เพียงหวังหาผู้ชำนาญมารักษาบุตรสาวเล็ก จะได้ไม่ต้องให้คนแก่ส่งคนหนุ่มสาว
"ทำใจให้สบายเถิด" เฉินโซ่วเอ่ยปลอบไม่น้อย ค่ำนี้ยังขยันขันแข็ง ชงชาสงบจิตให้หม้อหนึ่ง
"พูดง่าย แต่ไม่เห็นทุกข์ข้า" เย่เทียนเฟิงเอาแต่คลึงกลางคิ้ว
"คุณหนูรองเข้าสู่กำเนิดแรกเริ่มขั้นเก้าแล้ว อาจมีโอกาสเข้าสำนักศึกษา"
ตามืดพร่ำมานาน กลับประโยคนี้ได้ผลยิ่ง
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเย่เทียนเฟิงจึงคลายลงบ้าง
หากถามว่าที่ใดมีผู้ชำนาญมากที่สุด นอกจากเชื้อพระวงศ์ต้าฉิน ก็คือแปดสำนักศึกษา
ถ้าบุตรสาวเขาโชคดีได้เป็นศิษย์สำนัก โรคร้ายของนางต้องรักษาได้แน่
"ดื่มชา" เมื่อเห็นเย่เทียนเฟิงคลายทุกข์ลงบ้าง เฉินโซ่วจึงเผยรอยยิ้มน้อย ๆ
"ดื่มชาอะไรกัน เอาเหล้ามา" เย่เทียนเฟิงผลักถ้วยออก มือพลางถกแขนเสื้อ
"ได้เลยขอรับ!"
ในสนามประลองยุทธ์ เฉินโซ่วเป็นครูฝึกอาวุโสผู้เข้มงวด
เมื่อมาอยู่ในเรือนนายท่าน เขากลับไม่มีโทสะหลงเหลือเลยสักนิด
ตุ่บ!
กลางคืนสงบ ฉู่เซียวกระโจนลงบ่อน้ำเช่นเคย
พังพอนจิ้งจอกขาวก็ตามไปด้วย ร่าเริงเป็นพิเศษ
ไม่นาน ในโลกใต้บ่อก็เกิดเสียงกระบี่ดังกังวาน มากและแสบหู
เมื่อเข้าไปดูจึงรู้ว่าฉู่เซียวกำลังร่ายดาบ ฝึกเคล็ดวิชากระบี่วายุอัสนีอยู่