วันรุ่งขึ้น
ฟ้ายังไม่ทันสาง ฉู่เซียวก็ปีนออกจากบ่อน้ำโบราณ ตรงไปยังสนามประลองยุทธ์
ครั้นเฉินโซ่วมาถึง ก็เห็นเขากำลังรำดาบอยู่บนเวที ยังคงเป็นกระบี่ตระกูลเย่วิชาลับ
ทว่าเป็นเพียงท่วงท่าเคล็ดวิชาดาบ หาได้มีคาถากำกับไม่ จึงไร้ซึ่งอานุภาพ
“โอ้ย!” เฉินโซ่วกำลังหาวอยู่ พอเห็นกระบี่ไม้ท้อในมือฉู่เซียว พลันตื่นตัวเต็มที่ ก้าวพรวดขึ้นเวที ฉวยมาไว้ในมืออย่างผลีผลาม พลิกกลับไปกลับมาพินิจอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองฉู่เซียวด้วยดวงตาเป็นประกาย “เจ้าหนู กระบี่นี้เจ้าได้มาจากไหน”
“คืนนั้น เย่เหยามอบให้ข้า” ฉู่เซียวตอบยิ้มๆ
“น้ำใจใหญ่หลวงนัก ใหญ่หลวงจริงๆ” เฉินโซ่วเอ่ยชมไม่หยุด
“ก็แค่กระบี่ไม้ท้อเล่มหนึ่งมิใช่หรือ?” เมื่อเห็นท่านอาจารย์ตื่นเต้นผิดปกติ ฉู่เซียวก็พากันงุนงงไปด้วย
“เจ้ารู้อะไร กระบี่นี้ทำจากเถาวัลย์ท้อศิขัณฑ์ อย่าคิดว่าเป็นไม้ แต่มันแข็งแกร่งดั่งโลหะเทวะ”
เมื่อได้ฟัง ดวงตาของฉู่เซียวพลันสว่างวาบ
เถาวัลย์ท้อศิขัณฑ์เป็นสิ่งใด เขาไม่เคยได้ยิน
แต่โลหะเทวะนั้น เขาพอรู้มาบ้างว่ามันเป็นวัสดุตีอาวุธอย่างดี หายากในหล้า
ไม้ท้อเล็กๆ แค่นี้ กลับมีที่มายิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้ เทียบชั้นโลหะเทวะได้ นี่ไม่ใช่ร่ำรวยแล้วหรือ?
“มานี่ หยดเลือดเปิดคม” เฉินโซ่วไม่พูดพร่ำทำเพลง ยื่นกระบี่คืนให้ฉู่เซียว
ฉู่เซียวย่อมเข้าใจความหมาย จึงกัดนิ้วจนปริ ละเลงโลหิตลงบนตัวกระบี่
เคร้ง!
กระบี่เปรอะเลือด สั่นสะท้านเป็นเสียงหึ่ง
จากนั้นก็ปรากฏลวดลายโบราณจารึกขึ้นบนตัวดาบ
นอกจากนั้น ยังมีไอดาบชั้นหนึ่ง แม้จะเป็นเพียงเงาจางๆ ทว่าหาใช่ธรรมดา ห่อหุ้มตัวกระบี่ไว้