ฉู่เซียวจากไปแล้ว เขาหันกลับมามองบ้านเกิดเป็นครั้งสุดท้าย แล้วก้าวย่างขึ้นสู่ฟ้า ยังเหลือเวลาอีกเล็กน้อย จึงออกเยี่ยมเยียนเพื่อนเก่าเป็นการร่ำลา
เมื่อปรากฏกายอีกครั้ง เขามาถึงแดนสุสานตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งตระกูลเฉินตั้งถิ่นฐานอยู่ เมื่อเขามาถึงราตรีก็ลงมาแล้ว จึงได้ไปที่ศาลบรรพชนของตระกูลเฉิน เพื่อบวงสรวงบูชาบรรพบุรุษเฉิน
เฉินฉืออยู่ที่นั่น ไม่รู้ตั้งแต่วันใด นางหลงใหลในวรรณกรรมและหมึกเขียน กำลังถือพู่กันวาดภาพใต้ต้นไม้เก่าแก่กลางลานบ้าน
ภาพที่วาดเป็นร่างบุรุษคนหนึ่ง ชุดสีม่วงผมสีขาว นางวาดได้มีชีวิตชีวาเหลือเกิน มองจากทิศใดก็เหมือนฉู่เซียวผู้นั้นทุกประการ
"จะเหมือนตรงไหนก็แล้วไป มันก็คือคนนั้นแหละ" เซียนกระเรียนก็อยู่ด้วย กำลังเรียบเรียงขนของตนเอง แถมยังเบ้ตามองเฉินฉืออยู่เล็กน้อย
สตรีผู้นี้ ตั้งแต่เสด็จกลับจากพิธีสละบัลลังก์ ก็หลงใหลล่องลอยเหมือนวิญญาณลอย ไม่คิดฝึกบำเพ็ญ หมกมุ่นแต่กับภาพวาดตลอดทั้งวัน ครั้งคราวยังพึมพำกับตัวเองอีก
"โอ๊ะ! วาดภาพอยู่เหรอ?" ฉู่เซียวนี่เป็นพวกวิญญาณปีศาจจริง ๆ คำยังไม่ทันจบ ก็ปรากฏกายจริงขึ้นกลางอากาศ ทำให้เฉินฉือตกใจสติแตก รีบม้วนภาพเก็บอย่างตื่นตระหนก
"มา วาดให้ข้าสักภาพ เก็บไว้เป็นที่ระลึก" ฉู่เซียวพาดขาไขว้กัน วางท่าในท่าที่สบายตัว
"ไม่มีเวลา" เฉินฉือขำใส่หนึ่งครั้ง ส่วนเซียนกระเรียนก็หัวเราะแฉ่ง แววตาที่มองฉู่เซียวเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง
ฉู่เซียวรู้ดีว่านกตัวนั้นคิดอะไร จึงโบกมือ ถอนม่านปกปิดของมิติแห่งความว่างเปล่าออก ให้มันได้เห็นลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์
ต่างมาจากวิญญาณพิภพเหมือนกัน ลิงหนึ่งกับนกหนึ่งจึงเป็นคนบ้านเดียวกัน บ้านเกิดไม่อยู่แล้ว สองตัวนี้คือผู้รอดชีวิตเพียงสองชีวิต กำเนิดแรกเริ่มจึงแสนผูกพัน
"ข้าจะไปแล้ว เจ้าต้องอยู่อย่างดีให้ทน นี่ขอสั่ง!" ท่านพี่วานรพูดจริงจังเป็นแบบนั้น