เชี้ง!
วันนั้น เสียงกระบี่ร้องดังแหลมเล็ด กึกก้องไปทั่วทั้งแคว้นต้าฉู่
เมื่อแหงนมองขึ้นฟ้า จึงเบื้องหลังคือสายฝนกระบี่ที่ประกายพราวดั่งดวงดารา โปรยตกลงจากฟ้า ร่วงลงสู่แผ่นดินงามอันกว้างใหญ่ แล้วก็หายสิ้นสภาพ
ชาวโลกล้วนทราบดีว่านั่นคือผลงานชิ้นเอกของฮ่องเต้แห่งฉู่ แสงกระบี่แต่ละดอกล้วนเป็นความหมายแห่งกระบี่หนึ่งประการ ซึ่งจะถูกสลักจารึกลงแผ่นดินและฟ้าของต้าฉู่ดั่งตราประทับ
นั่นจะกลายเป็นมหาบูรณ์พิภักษ์คุ้มครองฟ้าดิน เมื่อใดที่ราชวงศ์ประสบวิกฤต มันจะปรากฏตัวขึ้นทันที พิทักษ์รักษาสรรพสิ่งมีชีวิตแห่งแผ่นดินนี้
ค่ายกลกระบี่นั้นศักดิ์สิทธิ์จริง เพียงวันเดียวก็ถูกกระตุ้นขึ้น เมื่อดาวตกจากนอกฟ้าดวงหนึ่งร่วงลงมา เสียงกึกก้องมหึมา
ทว่าก่อนที่มันจะตกถึงพื้นเสียด้วยซ้ำ บูรณ์พิภักษ์คุ้มครองฟ้าก็ทำงานขึ้น แสงกระบี่นับไม่ถ้วนพุ่งทะยานขึ้นฟ้า ทุบมันจนแตกกระจายพินาศ
ดาวตกแตกสลาย แต่สิ่งมีชีวิตปีศาจที่ซ่อนอยู่ข้างในกลับรอดชีวิต มันคือวิญญาณชั่วร้ายสีดำสนิท พลังฆ่าฟ้าเดือด มุ่งจะกลืนกินสรรพสิ่งมีชีวิต
บูรณ์พิภักษ์กระบี่ไร้ความปรานี สังหารมันลงในทันที เมื่อบรรดาผู้แข็งแกร่งแห่งต้าฉู่รีบมาถึง แผ่นดินตรงนั้นเหลือเพียงเนื้อป่นกระดูกหักกองหนึ่ง
ฮือ!
ผู้คนนับหนึ่งสูดลมหายใจเย็นวาบ ส่วนใหญ่ล้วนมาจากโยวไห่
ทุกคนรู้ดีว่าการสังหารของฮ่องเต้ฉู่ในวันวานยังไม่สมบูรณ์ ยังเหลือศัตรูอีกไม่น้อยที่มีชีวิตอยู่ พวกเขาตั้งใจผนึกตัวเองไว้เพื่อมีชีวิตต่ออีกหลายปี รอจนกระทั่งฉู่เซียวและหงส์เทพจากไป จะได้ออกมาสร้างความวุ่นวาย
และวันนี้เมื่อได้เห็นด้วยตา พวกเขาก็สิ้นหวัง หากกล้าไปก่อกวนแคว้นต้าฉู่ บูรณ์พิภักษ์กระบี่ระดับเซียนครึ่งนั้นจะฆ่าพวกมันจนไม่เหลือแม้แต่ชิ้นกระดูก
ณ ซากปรักหักพังแห่งหนึ่ง ฉู่เซียวเดินทางกลับมายังสถานที่เก่า เมื่อคืนวันนั้นที่แห่งนี้เขาเคยร่วมมือกับหลงคุย ต่อสู้ดุเดือดกับแม่ม่ายโลงศพเลือด เกือบเสียชีวิต
บ้านหยินหยางล้มระเบิดพังทลายมานานแล้ว แต่บนซากปรักนั้นได้มีการสร้างบ้านไร่เล็ก ๆ ขึ้น หญิงสาวผมขาวคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ แกะสลักรูปไม้