ปั๊บ ๆ ๆ....!
ยามรุ่งอรุณ กว่าขอบฟ้าตะวันออกจะส่องแสงแรกแห่งรุ่งอรุณ เมืองกว่างหลิงด้านหนึ่งก็ดังกระหน่ำไปด้วยเสียงประทัดระเบิดลั่น
ช่างเป็นวันมงคลของคุณชายตระกูลจี จีอู๋เฉิน ที่วันนี้ได้เข้าพิธีสมรส ภรรยาใหม่ย่อมไม่ใช่หลิ่วชิงอี หากเป็นศิษย์หญิงแห่งสำนักศึกษาไท่ไป๋ นางงามผู้เปี่ยมเสน่ห์คนหนึ่ง
หน้าตระเกณฑ์ตระกูลจี ถนนยาวทั้งสายถูกปูด้วยพรมแดง โคมไฟแดงใหญ่แขวนสูงเด่น ช่างเปี่ยมไปด้วยความรื่นรมย์
ผู้มาร่วมงานเลี้ยงชุลมุนไม่ใช่น้อย แต่โดยมากล้วนเป็นเพื่อนบ้านใกล้ชิด ฝูงชนแน่นขนัด ครึกครื้นรื่นเริงยิ่งนัก
ในฐานะท่านพ่อบุญธรรม ฉู่เซียวจะขาดงานเช่นนี้ได้อย่างไร หิ้วของขวัญมาด้วย เป็นแหวนหยกวิเศษหนึ่งคู่ที่หาสองไม่ได้ในใต้หล้า คู่บ่าวสาวจะได้สวมคนละวง
ที่หัวมุมถนน พบเจอคนคุ้นหน้า เย่โหรวบุตรีคนโตแห่งตระกูลเย่ ข้างกายยังมีเด็กชายชุดขาวตามมา
นั่นคือเฉินเย่ บุตรแห่งเฉินโซ่วกับหมากู ผู้มีรากกระดูกประเสริฐยิ่ง แม้วัยยังน้อยก็ไต่ถึงขั้นยุทธ์แท้มาแล้ว
"ท่านพี่ใหญ่" เมื่อเห็นฉู่เซียว เฉินเย่ยิ้มเปล่งประกายระรื่น ชายผู้นี้คือศิษย์ของพ่อ ที่เมตตาต่อเขายิ่งนัก
"สูงขึ้นอีกแล้วสินะ" ฉู่เซียวยิ้มบาง ตบบ่าเบา ๆ พร้อมส่งสายพลังเซียนเข้าไปหล่อเลี้ยงร่างกายให้โดยพลัน
"ให้เขา แล้วทำมิให้ข้าบ้าง?" เยาเยาเม้มปากน้อย ๆ กระโดดขึ้นไปบนบ่าฉู่เซียว ท่าทางอวดดีน่ารัก
"มาเถิด กินท้อเถิด" ตั้งแต่เข้าบ้านเขยตระกูลเย่ ท้อเซียนเป็นของที่ฉู่เซียวสะสมไว้เสมอ
"เพียงนี้ยังว่าได้" พอได้ท้อกิน พังพอนจิ้งจอกขาวก็เชื่องนอบ ช่างเป็นวิชาชีพของนักกินของแท้