หญ้าเซียน
ผงไล่
ฉู่เซียวกำหน่าแน่นในแขนเสื้อ ดวงตาส่องประกายแข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้า
แดนสมบัติของเซียนก็ดี ภูเขามีดทะเลเพลิงก็ตาม ตราบใดที่ช่วยเย่เหยาได้ แม้นรกสิบแปดชั้นเขาก็จะฝ่าเข้าไป
แต่ก่อนอื่น ต้องตามหาวรรณะการบำเพ็ญคืนมาก่อน
เขาระงับความรู้สึกใจ นั่งขัดสมาธิเบื้องหลังแท่นหินน้ำแข็งเยือก เมื่อสงบจิตกระชับพลังแล้ว จึงหมุนเวียนเคล็ดวิชาโกลาหล
“ตั้งใจบำเพ็ญเถิด” หงส์เพลิงมิได้รบกวน คล้ายหมอกบางจาง ละลายหายไปใต้แสงจันทร์ ผู้นี้อ้อยอิ่งมาช้านานพอแล้ว ครานี้ควรปิดประตูบำเพ็ญฟื้นฟูบาดแผลบ้าง
ต้าซวนกำลังปั่นป่วนใต้ผิวน้ำ ย่อมไม่สงบสุข นางต้องฟื้นสู่จุดสูงสุดโดยเร็วที่สุด ไม่เช่นนั้น คงข่มเหล่าขุนนางเฒ่าเหล่านั้นไว้ไม่อยู่
ว้า!
นางเพิ่งจากไป ลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์ก็ตื่นขึ้นด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว ฝันร้ายมืดมิดนั้นมันฝันยาวนานเกินไป กระทั่งตื่นแล้ว จิตวิญญาณยังเซซะอยู่
ก็เพราะสัญญาร่วมชีวิต ทำให้โดนพลอยไปกับฉู่เซียวน่ะสิ!
แต่มันก็คิดอย่างเปิดใจ วรรณะการบำเพ็ญที่หายไปก็ฝึกใหม่ได้ เสียเวลาเพิ่มอีกหน่อยเท่านั้น ตราบที่ยังมีชีวิตอยู่ ทุกสิ่งเป็นไปได้ทั้งนั้น
เมื่อมองมายังเย่เหยา คิ้วเล็ก ๆ ของมันก็ย่นรวดเดียวกัน ต้นธรรมชาติหยินทมิฬหาไปแล้วหรือ?
สำรวจความรู้สึกสักครู่ มันลูบคางตัวเอง ธรรมชาตินั้นดูเหมือนอยู่ในร่างของฉู่เซียว
ดูเหมือนระหว่างที่มันหลับสบาย ได้เกิดเรื่องราวมากมาย และยุทธการที่ภูเขาหงส์ร้องไห้ ก็โหดร้ายยิ่งกว่าที่มันจินตนาการไว้
โชคดีที่คนบางคนยังมีชีวิตอยู่ ส่วนเย่เหยา แม้เหลือเพียงลมหายใจเดียว แต่มิได้แปลว่าไม่อาจชุบชีวิตคืน
ปอบ!
เสียงเบาหวิวนั้น ไม่ช้าก็ดังขึ้นจากฉู่เซียว ภายใต้การหมุนเวียนของเคล็ดวิชาโกลาหล เขาบำเพ็ญคืนถึงขั้นกำเนิดแรกเริ่มที่หนึ่ง พลังปราณดำเริ่มล่องลอยทั่วร่าง