ฉู่เซียวดุจชราผู้โรครามถึงขั้นสุดชีวิต นอนนิ่งราวศพบนเตียง ผมขาวโพลนย้อนวัยไม่เป็นมิตรต่อวัยของเขา
เป็นที่น่าหวังว่าชีวิตของเขาแข็งแกร่ง ประกอบกับแก่นแท้หยินทมิฬ จึงยื้อชีวิตไว้ได้
การหลับในครั้งนี้ยาวนานถึงสามวัน ลมหายใจยังอ่อนล้าเช่นเดิม แต่สภาพดีขึ้นมาก อย่างน้อยความทรมานบนคิ้วก็จางหายไปมาก
"ฟ้าศักดิ์สิทธิ์ ดินศักดิ์สิทธิ์ เจ้าอย่าหลับอีกเลยนะ" ท่านฟ้ามาทุกวัน ทุกคราไม่เคยขาดคำบ่นพึมพำ
"ลุกขึ้นบำเพ็ญเถิด ตามหาพลังวันวานคืนมา" ท่านดินก็อยู่เคียงข้าง ไม่เคยขาดที่จะใช้พลังปราณดำช่วยเปิดเส้นลมปราณให้
นอกจากนี้ยังมีโอสถเสริมชีวิต นางพญามังกรทุ่มเทอย่างสุดชีวิตเพื่อยื้อชีวิตของเขาไว้
ยาต้องรับประทาน มิฉะนั้นเมื่ออายุขัยแห้งผาก ย่อมอยู่ได้อีกไม่กี่วัน
เมื่อวุ่นวายจบ สองพี่น้องจึงนั่งเคียงกัน อธิษฐานไม่น้อย
หากศิษย์ของท่านปราชญ์คนนี้กลับคืนสู่จุดสูงสุดได้ สถานะของนางพญามังกรในต้าซวนก็จะไม่ปวดหัวเช่นนี้
พวกคนแก่เหล่านั้นไม่ซื่อสัตย์เสียนิด หาเรื่องกัดขบให้สารพัน วันนี้บีบให้สละบัลลังก์ พรุ่งนี้อาจก่อกบฏเสียเลย
ตลอดเวลา ฉู่เซียวไม่ตอบสนองเลย ดุจศพที่นิ่งสนิท มีเพียงครั้งหนึ่งโดยบังเอิญที่ลืมเปิดตาขึ้นเฉย ๆ
และเพียงครั้งเดียวนั้นเอง ทำให้สองท่านฟ้าดินต้องขยี้ตา คิดว่าตาเริ่มพร่าเลือน
ไม่ใช่ความผิดของสองพี่น้อง เพราะช่วงที่เขาเปิดตา ดวงตาไม่มีลูกตา เบ้าตาเป็นเพียงความโกลาหลล้วน
เมื่อเอียงเข้าไปดูใกล้ เขาก็ปิดตาแล้ว
"แปลกประหลาดนัก"
ท่านฟ้าบีบหนวดเครา
ท่านดินก็ลูบคางไม่หยุด
พลังบำเพ็ญสูญสลายหมดสิ้น แม้ลูกตาก็หายไปด้วยหรือ?